Terras in Frankrijk. Op mijn tafel een stapel Franse kranten. Grote koppen op de voorpagina’s. Met maar één conclusie: Kaká is een loser. Leve Zidane! Door Thijs Zonneveld.

De reden? Zizou kostte meer geld dan Kaká. 75 miljoen is beter dan 67 miljoen. Over de aanstaande recordtransfer van Ronaldo geen woord. De duurste voetballer aller tijden is nog altijd een Fransman.

En zo hoort het natuurlijk ook, vinden de Fransen. Frankrijk boven. Altijd en overal. Chauvinisme is in Frankrijk meer dan zomaar een woord. Chauvinisme is een manier van leven. Dat de Fransen Kaká met zijn zielige 67 miljoen uitlachen is niet meer dan logisch. C’est la vie.

Prutser

Ga met een Fransman geen discussie aan over de beste wijn, kaas, voetballers of vrouwen. Die hebben namelijk maar één ding gemeen: ze komen uit Frankrijk. Wijn uit Italië is goedkoop bocht, brie is veel beter dan Edammer kaas, Marco van Basten was een prutser vergeleken bij Platini en Sophie Marceau is de allermooiste vrouw aller tijden. Met afstand.

Heel soms zijn er mensen die de Franse superioriteit in twijfel trekken. Of – erger nog – de Franse superioriteit verbrijzelen alsof ze nog nooit gehoord hebben van brie, Platini of Sophie Marceau.

Cultuurbarbaar nummer één is Lance Armstrong. Een lomperik van over de oceaan die het heeft gewaagd om de nationale Ronde zeven keer te winnen. Hoe durft hij.

Armstrong verkeert in een permanente staat van oorlog met de gehele Franse natie. De Fransen haten hem. Ze pluizen zijn bloed en pis uit, wanhopig zoekend naar doping. Ze besmeuren zijn naam, ze joelen hem uit en ze bidden dat hij een klapband krijgt in een afdaling.

Kruistocht

Hoe kan het ook anders? Armstrong heeft Frankrijk niet alleen zeven keer overwonnen; hij heeft ook het record van oer-Fransoos Bernard Hinault (vijf zeges) afgepakt. Hinault voert al jaren een kruistocht tegen Armstrong. Van de week meldde hij dat de comeback van Armstrong belachelijk was. En dat hij maar eens flink op zijn falie moest krijgen in de komende Tour. Waarop Armstrong Hinault een kansloze rukker noemde. Ik gaf Armstrong groot gelijk.

Hongerklop

Gisteren stond ik bovenop de Mont Ventoux voor de aankomst van de Dauphiné Libéré. Met mijn fiets. En een lege maag. Geen perscentrum te bekennen. En ook geen cafés of restaurantjes. Boven mijn hoofd slingerde een moker die me een hongerklop van epische vormen ging toedienen. Op goed geluk daalde ik een stuk af, op zoek naar iets eetbaars. Gras, stenen – alles was goed.

Mijn zoektocht eindigde aan een plastic tuintafel, op uitnodiging van een Frans echtpaar (ik verstond hun naam niet – iets met ‘Le’ en dan nog iets). Terwijl madame de koelbox uit de achterklep hees, vertelde monsieur dat hij een hoge pief was in één van de gehuchten uit de omgeving van de Ventoux.

Even later stond het plastic tafeltje vol met eten. Brood, brie, roquefort, ham, taartjes en een paar flessen wijn van druiven uit de eigen achtertuin. Ik heb gegeten. En gegeten. En gegeten. Tot mijn grote vreugde kwam er geen einde aan.

Allez la France!

De hele middag heb ik aan dat tafeltje net onder de top van de Ventoux gezeten. Met monsieur en madame Le Nogwat. Wijn gedronken als water en koelboxen vol brie leeggegeten. We hebben samen gekankerd op Lance Armstrong, Kaká uitgelachen en nog maar eens geconcludeerd dat Platini de beste voetballer aller tijden is. We hebben ‘Allez la France!’ geroepen bij iedere Franse renner die langs ploeterde. Het was geweldig.

Aan het einde van de dag vroeg monsieur me of ik me niet wilde laten naturaliseren tot chauvinist. Was volgens hem zo geregeld. En ze hadden ook nog wel een kamer over – zoonlief was al een paar jaar uit huis. Heel even heb ik getwijfeld. Daarna heb ik geweigerd.

Ik mocht mijn laatste stokbroodje brie nog opeten.