Pitoe Purrel

Wist hij veel. Marihuana op de dopinglijst? Nee toch? Toen iemand hem op een feestje een dikke toetersigaret aanbood, hoefde hij geen moment na te denken. Hier die pitoe! Door Thijs Zonneveld.

Purrel is de naam. Purrel Fränkel. Linksback van De Graafschap van beroep. Hoe hij in Doetinchem verzeild is geraakt: weet hij veel.

Hij weet niet eens hoe hij profvoetballer is geworden. Als puber balde hij een beetje rond in Amsterdam; voor hij het wist kreeg hij een piepklein contractje aangeboden bij Telstar.

Uitleggen

Dat Telstar een voetbalclub was, moest iemand hem wel even uitleggen. Hij had er nog nooit van gehoord. Na een seizoen of wat in Velsen werd hij gebeld door de Hylke Enzerink, voorzitter van De Graafschap. Purrel wist niet wie het was.

En van De Graafschap had hij vast ook niet gehoord. Voor hij het zelf in de gaten had, speelde hij in een blauwwit shirt en zat hij ineens in de Achterste Uithoek van Nederland.

Vervelend dat ze in Doetinchem geen chille coffeeshops hadden, maar verder liep alles helemaal lauw met Purrel. Hij deed gewoon wat de trainer tegen hem zei. Dat kwam meestal neer op rennen langs de lijn.

Vitesse

Volgende station: Vitesse. Purrel in Arnhem. Hij had geen idee waar dat lag, maar het was allemaal dope shit daar. Hij speelde er Europese wedstrijden, kreeg de status van cultheld, de doekoes rolden gestaag binnen.

Toffe ploeggenoten ook. Niet van die gasten die maar blijven ouwehoeren over aandelen, pensioenvoorzieningen en moeilijke contractclausules, maar gewoon over chickies en vette auto's.

Matties

Theo'tje Janssen, Nicky Hofs, Jhonny van Beukering. Echte matties. Na afloop van de wedstrijd effe een biertje in een lauwe tent. En misschien wel een lurkie aan een stickie. Alles kon. Mooie jaren, daar bij Vitesse.

Purrel kreeg zelfs een record op zijn naam: dat van snelste eigen goal ooit in de eredivisie. Negentien seconden had hij ervoor nodig. Jammer dat het een paar jaar later werd verbeterd door iemand anders, maar hé: je kan niet alles hebben, man.

De Mos

Minder chill was dat er bij Vitesse een nieuwe trainer kwam: Aad de Mos. Echt een a-relaxte freak. Altijd maar big time brallen en bijdehand doen. Van die moeilijke opdrachten verzinnen ook. Dingen met tactiek enzo, weet je.

Tussen Purrel en Aadje liep het niet echt flex. Dus Purrel ging weer gewoon terug naar De Graafschap. Lekker easy. Hij kende genoeg mensen daar, en de route naar het stadion was ook nog altijd dezelfde.

Op zondag hobbelde hij af en toe nog een beetje langs de lijn. Soms als linksback, soms als wisselspeler. Maakte hem niet zoveel uit trouwens.

Wreed verstoord

Maar Purrels oude dag bij De Graafschap werd wreed verstoord. Bij een dopingcontrole werden sporen van marihuana in zijn urine gevonden. De hele wereld valt ineens over Purrel heen. Hij is geschorst, en zal ongetwijfeld een boete krijgen van de club.

En waarom nou helemaal, swa? Marihuana? Hij wist niet eens dat het er in zat. En dat het verboden was. Van sporters die betrapt en geschorst werden had hij nog nooit gehoord. 't Was gewoon een stickie.

Een stickie, dude, alleen maar een stickie. Hoezo mag dat niet? Bij hockey mag dat toch ook?

NUwerk

Tip de redactie