Eindstation Grindbak

Jos Verstappen en de grindbak: het is een onafscheidelijke combinatie. Het kan ook niet anders. Verstappen maakte er gedurende zijn Formule 1-carrière een gewoonte van zijn bolide in het grind langs het circuit te parkeren. Bij voorkeur met de neus in een bandenstapel. Door Thijs Zonneveld.

Hoeveel flauwe moppen er over Verstappen en de grindbak zijn gemaakt is onbekend. Een heleboel, ongetwijfeld.

Grindbakgrapjes stonden lange tijd in hetzelfde rijtje als dommeblondjesmoppen en Belgenbakken. Hoe langer de carrière van Verstappen duurde, hoe meer er werden gemaakt.

Het begon zo mooi. Een jonge Nederlander in een Formule 1-auto, die reed zonder een spoor van angst of respect voor grote namen. Hij overleefde crashes en vuurzeeën op miraculeuze wijze, hij scoorde WK-punten, hij reed agressief en aanvallend.

Jos werd The Boss. Hordes racefans liepen er rond in Nederland, met een Jos The Boss-petje op hun hoofd. Bij Grand Prix-races in België en Duitsland puilden de tribunes uit met Jos-juichers. Maar een echte doorbraak bleef uit. Eerst vanwege zijn auto. Die was te slecht. Met een houtje-touwtje auto kun je niet winnen van een Ferrari, zeiden zijn fans.

Ze vergeleken zijn prestaties met die van zijn teamgenoot, wezen op zijn startsnelheid en op zijn kwaliteiten in regenraces. En op de pech die hem vrijwel permanent achtervolgde en inhaalde alsof hij stil stond.

Zeepkisten

En stilstaan deed hij. Steeds meer. Zelden werd soms. Soms werd vaak. En vooral in de grindbak. De grappen begonnen rond te zingen, de twijfel knaagde, zijn talent vervaagde. De gloed van oranje trots en hoop op succes dimde naarmate de jaren vorderden. Seizoen na seizoen streed Verstappen achterhoedegevechten met zeepkisten die de naam Formule 1-auto nauwelijks waard waren.

In 2004 kreeg hij geen stoeltje meer in de meest prestigieuze raceklasse. Hij begon op te vallen door zijn gedrag buiten het circuit. Hij sloeg om zich heen op de kartbaan en hij liet geen gelegenheid onbenut om af te geven op racende landgenoten, organisatoren of Formule 1-bazen. Uit zijn houding sprak frustratie. Pure, pijnlijke, niet in te houden frustratie, die onder zijn schedeldak knarste zoals het grind onder zijn wielen deed.

Mishandeling

Afgelopen maandag verscheen hij voor de rechter in Tongeren. De aanklacht: mishandeling van zijn vrouw, met wie hij al enige tijd overhoop ligt. Hij zou haar hebben geslagen en bedreigd. En de banden van haar auto drie keer hebben lek gestoken. Verstappen ontkent. In het AD deed hij zijn verhaal, huilend.

The Boss is de controle over de situatie volkomen kwijt. Hij zei dat hij zich behandeld voelt als een crimineel. En dat hij in de steek gelaten is. Door zijn vrouw, door zijn vrienden, door zijn vader. Tot mijn verbazing kondigde hij ook aan dat hij overweegt te stoppen met zijn racecarrière. Ik dacht dat hij al jaren geleden gestopt was.

Er hangt hem een scheiding boven het hoofd, een celstraf van acht maanden, en de rekening van een stapel lekke banden. Donkere wolken pakken zich samen. Het leven van The Boss staat op de plek waar hij zijn bolide al zo vaak parkeerde. In de grindbak.
 

NUwerk

Tip de redactie