Voor het derde achtereenvolgende seizoen veranderde Ned 3 een weekje in een proeftuin. Hoe goed het initiatief ook (wie is er nou tegen experiment en vernieuwing?), weelderig wilde TV Lab maar zelden worden. Door Paul de Lange.

Tv van de toekomst moeten kijkers zelf maken. Via social media als Facebook, Youtube en Twitter. Als er één rode lijn uit de pakweg twintig nieuwe titels van TV Lab viel te ontwaren, dan was het wel dat vernieuwende tv-programma's het niet zonder input van het publiek menen te kunnen stellen.

Hip en eigentijds was het resultaat meer dan eens. Jammer alleen dat de programma's er zelf, puur als kijkervaring, zelden beter van werden. Zo mochten twitteraars Dennis Storm op stap sturen in The Not So Lonely Planet, als variant op reisprogramma's waarbij de redactie zoiets doet. Waar de best bruikbare tips Dennis, ronddolend in Kopenhagen, zoal brachten?

Naar een achteraf buurt waar niets te beleven viel. En vervolgens naar een sportschool waar rolschaatsende meisjes elkaar te lijf gingen. Helaas niet op de manier die de BNN-presentator voor ogen had. Waarna hij toch maar gewoon naar hippieoord Christiania toog - ongetwijfeld een zekerheidje in elke Lonely Planet-achtige reisgids.

Content

Ook een programma als Film Je Zomer (aanelkaar geplakte smartphone-filmpjes versneden met nieuwsitems uit de zomermaanden) moest het hebben van user content, terwijl in Restart en Truman social media users zelf tot hoofdrolspelers werden gebombardeerd. In het laatste geval zelfs ongewild.

De arme Leroy werd de inzet van een strijd tussen twee teams die zijn sporen op internet naplozen. Met als doel hem in real life uit de tent te lokken. Dat dit vooral lukte door Leroy allerlei worsten als reisjes naar San Francisco voor de neus te hangen, was nogal ongemakkelijk om te zien. En had met zijn gedrag in de virtuele wereld eigenlijk weinig meer te maken.

Idee

Toch klonk in dit tv-experiment tenminste nog duidelijk het oorspronkelijke idee door: beseffen we eigenlijk wel hoeveel we van onszelf op internet blootgeven? Opvallend alleen hoe haaks dat idee stond op de wens van TV Lab-makers om kijkers langs die weg liefst nog meer input te laten leveren.

Als het niet tijdens de uitzending was, dan wel erna, wanneer via Twitter de reacties op de programma's binnenstroomden. Regelmatig waar de makers naast stonden, stoïcijns reagerend op de soms vernietigende tweets. Zo ook op vrijdag, na de ontknoping van het onbetwistbare dieptepunt van TV Lab: het feuilleton Moordweek.

Tenenkrommend

Een flinterdun whodunit-verhaaltje dat met de dag tenenkrommender werd. Uiteindelijk bleek de psychopathische ijscoman het te hebben gedaan. Hoe kon het ook anders, nadat we maandag al het het smeltende ijsje als smoking gun naast het nog warme lijk konden zien liggen.

Vernieuwende televisie? Mwoh, eerder een flinke stap terug in de tijd. Moordweek deed nog het meest denken aan Moordspel, de show - ook van de TROS, trouwens - die Ron Brandsteder eind jaren tachtig presenteerde. Niet dat dat nou zo briljant was, maar de acteurs die daaraan meededen ontstegen tenminste het niveau lagere-school-musical.

Destijds konden kijkers overigens ook al input leveren, door via een briefkaart hun vermoeden te uiten wie de moord had gepleegd had. Per verdachte werd er dan een volle PTT-postzak de studio binnengereden. Zelfs interactieve televisie is van alle tijden. Verzin ook maar eens iets nieuws.

TV Lab, jaarlijks op Nederland 3.