Precies op het moment dat het tv-seizoen afliep, piepte de tv-coryfee aller tv-coryfeeën ertussenuit. Het mooiste afscheid maakte Willem Duys zelf nog mee. Door Paul de Lange.

Eerlijk gezegd kwam het mij vooraf nogal overdadig over. Een hele aflevering van DWDD (de duizendste nog wel) gewijd aan Willem Duys.

Hoewel met Matthijs van Nieuwkerk menigeen Duys als de oervader van elke talkshow zag, ken ik maar weinigen die hem met geestdrift aanhalen wanneer de tv-herinneringen weer eens op tafel komen.

Blijkbaar heeft het met leeftijd te maken. Wie pas begin jaren tachtig zijn eerste avondje AVRO beleefde, had Duys' meest spraakmakende jaren al gemist. In dat decennium kwam hij met een reprise van Voor De Vuist Weg. Hoe legendarisch dat tv-programma ook; het was een kort en slap tweede leven beschoren.

Babbelonië

Natuurlijk, Duys was ook elders nog volop te zien. Geestig in het spelletje Babbelonië, maar toch niet zo grappig als Jos Brink. Betrokken als coach in Sterrenslag, hoewel niet opvallender dan anderen. Ongeëvenaard als presentator van het Grand Gala Du Disque - maar dat programma zelf was als popmuziek ontdekkende tiener voldoende reden om naar de andere kant over te schakelen.

Duys was ongetwijfeld een grootheid, maar dan vooral één voor een generatietje ouder. Des te vervelender als hij met die status pochte. Dat gedoe met zijn naam, zich 'O'Duys' laten noemen. Kwam er weer dat verhaal dat hij in zijn Zuid-Franse villa regelmatig een potje pingpongde met één van The Rolling Stones. En dat hij zijn wereldberoemde buurman niet eens had herkend. Jaja.

Journaal

Gaandeweg die duizendste DWDD-aflevering kwam de omslag. Dankzij de fragmenten en de bewonderende duiding eromheen. Hoe briljant het was dat Duys in zijn eentje de redactie van het Het Journaal op wist te houden. Hoe gemakkelijk hij het publiek wist te boeien. Of het nou met behulp van goudvissen of krokodillen was: hij deed het.

En hoe hij toch echt - plots was er het onomstotelijke bewijs in de vorm van een foto - een potje pingpongde met Stones-bassist Bill Wyman. Een bizar beeld, maar wel een waar verhaal dus.

Ondanks die necrologieën van afgelopen dagen was achteraf gezien die duizendste DWDD het volmaakte afscheid. Duys kon niet meer praten, maar zag nog bij leven dat het goed was zo. Een beetje op zijn Mulisch: weten dat de necrologie in orde is, en dan pas ertussenuit piepen.

Finale

Een gepaste 'grande finale' (niemand die die woorden beter kon uitspreken dan Duys) van een tv-seizoen dat juist op zijn einde liep. Net voordat de slappe zomerluwte aanvangt, en ruim voordat het hele circus rondom de zestigste verjaardag van de televisie echt losbarst.

Kom zeg, als je in je eentje veertig jaar televisie bént, kan je met een gerust hart alvast naar je rustplek.

In Memoriam-website AVRO