Taal mag dan zeg maar niet helemaal haar ding zijn, het vullen van een avond Zomergasten is duidelijk ook niet echt haar ding. Door Bert Brussen.

Althans, voor wie een avond diepgang verwachtte, was de derde Zomergasten-aflevering met cabaretiere en schrijfster Paulien Cornelisse een bittere teleurstelling.

Maar wellicht is het format van Zomergasten nu definitief veranderd, en was het uitnodigen van Cornelisse een statement naar de kijker: "Ja kijkers, ook voor de Vpro gelden nu de wetten van de kijkcijfers.’’

‘’Fuck die onbekende moeilijk pratende wetenschapper elk jaar. U doet het nu hier maar eens mee."

Correct genot

Goed, voor wie fan is van oppervlakkig gebabbel over dingetjes als "het acteren van mandarijntjes" of "dansen als elastiekjes" was deze avond het summum van correct genot.

Er werd niemand beledigd, en als dat dreigde te gebeuren bood Cornelisse alvast haar excuses aan, er werd niet geleden, er was geen pijn of angst, er hoefde niets naars uit de krochten van de ziel te worden opgeboerd en nee, er was ook geen woede.

Cornelisse als cabaretier "heeft dat kwaad maken over maatschappelijke zaken niet zo". Daarom vindt ze de Britse stand up comedian Eddie Izzard ook zo leuk. En ja, ook haar jeugd was enorm prettig. Zoals eigenlijk alles wel in het leven. De wereld een elfentuin. Helaas wel drie uur lang.

Dat is natuurlijk op zich al erg. Met zo'n gast loop je al snel het risico te verzanden in een theedrinksessie met een hoog truttigheidsgehalte. Een bewegende Libelle. Een Avro-magazine in Vpro-decor.

Heerlijk

En laat Jelle Brandt Corstius nou net de enige gastheer ter wereld zijn die een dergelijke bejubeling van het kleine geluk en het nodeloos positieve gezever over fragmenten die van zichzelf al zo keurig zijn (Creature Comforts, Theo en Thea, Memories) heerlijk vindt.

Lekker samen kleppen en beppen over de in de studio rondzoemende vlieg en het over en weer uitwisselen van ditjes en datjes die soms het huishoudelijke niveau nauwelijks overstegen.

Spannend werd het sowieso nooit, maar het duurde tot zeker de helft van de avond voordat er genoeg was gebabbeld. Pas toen werd het wat serieuzer, soms. Het fragment over een Brits gezin waarvan de vader zich had laten ombouwen tot moeder was zowaar aanleiding voor enige zinnige reflectie, maar het beklijfde nauwelijks.

Keuzefilm

Het ging allemaal van een leien dakje waar het van een hindernisbaan vol kuilen en hobbels had moeten gaan. Wat dat betreft is het opvallend, om niet te zeggen verbijsterend, dat Cornelisse dan weer wel de harde en extreem cynische film Happiness als keuzefilm heeft genomen.

Brandt Corstius kon het allemaal weinig schelen. Af en toe fluisterde een demon hem wat spitsvondige vragen in maar veel vaker draaide hij zijn programma af met voorspelbare vragen: "Waarom koos je voor dit fragment? Waarom was dat je idool? Was je vroeger populair?". Het was weinig verheffend allemaal.

Ach, misschien zal blijken dat juist deze aflevering de succesvolste ooit was. Misschien hebben alle critici altijd ongelijk gehad en was Zomergasten nooit bedoeld als avondvullend programma vol diepgaande gesprekken en de zoektocht naar de ware mens achter de Zomergast.

Kijkcijfers

Misschien blijkt straks dat Zomergasten als voortzetting van Avro's Servicesalon de kijkcijfers tot boven het miljoen heeft weten te stuwen. Wie weet hoeveel pubermeisjes ook een kreetje van angst slaakten toen die ene enge nare man, die de evil spirit speelt in Twin Peaks, in een fragment uit deze serie was te zien.

Het was maar goed dat Cornelisse haar Twin Peaks-puberplakboek had meegenomen, daardoor is het integraal voorlezen van haar poëziealbum namelijk komen te vervallen.

Misschien is Zomergasten eigenlijk de nieuwe De Wereld Draait Door op de late zondagavond. Maar dat is dan zeg maar niet perse ieders ding.