Wat kan een indrukwekkender sportmoment opleveren dan een WK-finale met Oranje? Niets. Behalve dan misschien een vorige WK-finale met Oranje.

Geen bal kwam er aan te pas. Er was niet eens een sporter in beeld, man noch vrouw.

Het indrukwekkendste sportmoment op tv ooit, in elk geval tot gisteravond, was voor mij het moment waarop de NOS zondagavond 25 juni 1978 rechtstreeks overschakelde naar Buenos Aires.

De woest kolkende blauw-witte vlaggenzee, de onophoudelijke stortregen aan witte papiertjes en linten, het bezwerende “AR-GEN-TINA!!” vanuit tienduizenden bloedfanatieke kelen. Vuvuzela's zouden er niet eens te horen zijn geweest.

Een imposanter decor voor een sportwedstrijd dan die van de WK-finale in Argentinië heeft mijn wereld nog niet bereikt.

Verwondering

Toch zit dat fragment er nooit tussen. In de aanloop naar de WK-finale mochten allerlei niet-topsportende BN'ers de afgelopen weken op Nederland 1 hun indrukwekkendste sportfragment ooit kiezen. Verbazingwekkend hoe weinig momenten daar bij zitten die de inzender op jonge leeftijd heeft beleefd, in de jaren van verwondering.

Voor een voetbalgek 6-jarig jochie leverde de aanvang van de WK-finale van 1978 met afstand het indrukwekkendste sportmoment tot dan toe op. Weliswaar nog maar enkele dagen na het vorige: het afstandsschot van Arie Haan waarmee Nederland de finale in knalde.

Op 6-jarige leeftijd rijg je grote momenten nog met gemak aan elkaar. Er lijkt geen einde aan te komen. Laat staan dat het 32 jaar kan duren voordat iets vergelijkbaar groots zich opnieuw voordoet.

Alleen horen 6-jarigen wel om een uur of 8 in bed te liggen. Misschien een keer een uurtje later, zodat ze de eerste helft kunnen meepikken. Nederland bereikt heus nog weleens een WK-finale, zo moet ongeveer de gedachte van veel ouders in 1978 zijn geweest.

Jaren van treurnis

Met langdurige gevolgen voor mij en talloze leeftijdsgenootjes. Wie kon vermoeden dat er zoveel jaren van treurnis aan zaten te komen? Dat Ben Wijnstekers, Michel Valke en Pierre Vermeulen niet goed genoeg waren om een WK zelfs maar te halen? Dat Gullit en Van Basten het bij glorieuze EK's zouden houden?

Sindsdien is de onderlinge vraag onder generatiegenoten altijd geweest: heb jij '78 bewust meegemaakt? Ja, ik heb '78 bewust meegemaakt. Stokstijf van de spanning in bed. Na Nanninga's gelijkmaker in pyjama naar beneden gerend. De herhaling heimelijk meegepikt. De moeder aller ballen op de paal live gezien. Voor de verlenging begon weer naar bed gestuurd.

Wachtend op iets dat niet kwam. Wat een WK-winst precies zou losmaken: niemand die het wist. En na gisteren nog steeds niet. Laat het in godsnaam niet tot 2042 duren.

WK voetbal, elke vier jaar in een ander land