Zomergasten: Alexander Pechtold

Huiskameropgave: neem een politicus in gedachten en spreek het eerste vooroordeel uit wat daarbij in gedachten komt. U zegt: “Veel praten, toch niks zeggen”. Dat is juist, u mag door naar de volgende ronde. Door Bert Brussen.

Volgende vraag: noem een bekend politicus die veel praat maar toch niks zegt. U zegt: “Alexander Pechtold”. Juist.

U heeft zeker naar de vijfde Zomergasten-uitzending van seizoen 2009 gekeken?

Niet dat er iets mis is met politici die veel praten en toch niets zeggen. Dat is hun vak, daar worden ze voor betaald. Zo werkt politiek.

Eigen partijprogramma

Maar als ze in Zomergasten zitten en, ondanks hun belofte er geen politieke avond van te maken, niets anders doen dan hun eigen partijprogramma oplezen, herhalen, spinnen, inkleuren, voorspiegelen, achterstevoren oplezen en uitleggen dan wordt zo’n Zomergasten-avond vrij lang.

In ieder geval wel voor kijkers die niet in politiek zijn geïnteresseerd maar gewoon op z’n Zomergasten de mens achter de politicus willen ontmoeten.

Lauwe eierdooier

Voor die mensen was het een lange avond en als ze na anderhalf uur zijn afgehaakt valt ze dat niet te verwijten. Ondanks het feit dat Pechtold een klassieke liberaal is met een uitgebreide staalkaart aan verfijnde smaken, meningen en mooie fragmenten die blijk gaven van een ware liefde voor de schone kunsten, blijft hij een door de politiek geprogrammeerde robot met een te gladde teflonhuid waar alle kritiek als een lauwe eierdooier weer afglijdt.

Als er van kritiek al sprake was want Margriet van der Linden heeft nu kennelijk zoveel Zomergasten-ervaring dat ook zij is veranderd in een journalistieke robot die, ongeacht de reactie van de gast, haar kritischevragenplaatje afdraait. Een reactie? Prima, volgende fragment.

Geen reactie? Prima, volgende fragment. Het was robotje tegen robotje. De een zei alles en toch ook niets, de ander leek murw geslagen en draaide haar vaste programma om zo snel mogelijk weer thuis te kunnen zijn. Gewoon wat fragmentjes instarten, de politicus zijn eigen universum laten dichtpolderen, do-re-mi-fa-sol, weer een Zomergasten-avond vol. Noch vlees, noch vis. Het was één groot dilemma eigenlijk.

Ramadan

Deed de politicus dan geen spannende uitspraken? De politieke oponenten en het journaille moeten toch extra geconcentreerd hebben gekeken of ze nog ergens mee konden komen de volgende dag? Ach, spannend…Pechtold zei wat over de affaire Tariq Ramadan (“Ramadan ontslaan was voor het 'bruggenbouwen' in Rotterdam het slechtste wat ze konden doen”).

Dat is een vuurtje wat vast nog wel ietsjes kan worden aangewakkerd door een pientere redacteur of mannetjesmakende politicus. En Pechtold’s even fascinerende als hilarische binnenshuisarchitectuurvoorkeur voor “een nieuwe Tweede Kamer die is ingericht als een echte politieke arena zoals het Britse Lagerhuis waar de partijen elkaar recht in de ogen kijken” was voor sommige persbureaus kennelijk voldoende om in deze komkommertijd met Groot Nieuws te komen.

Beeldvorming

Pas na twee hele uren werd het echt even spannend dankzij een fragment van het debat tussen toenmalige Amerikaanse vicepresidentskandidaten Dan Quayle en Lloyd Bentsen die feilloos aantoonden hoe beeldvorming van levensbelang is in de hedendaagse politieke praktijk.

Gevolgd door fragmenten over het voor politici immer riskante Israel-Palestina conflict, waar uiteindelijk weinig boeiends op volgde omdat Pechtold geen standpunt had maar liever dilemma’s in stand hield. Zelfs over Dries van Agt kon Van der Linden geen boeiende uitspraken aan Pechtold ontlokken.

Afwasmachine vullen

Nee, de avond was niet meer te redden. Iedereen weet: als na tweeënhalf uur een fragment van Mister Bean wordt vertoond dan is de avond definitief ten einde. Alleen nog even de troep opruimen, de laatste resten chips opeten, afwasmachine vullen, feestje voorbij.

Maar, wie de volledige drie uur wel heeft kunnen uitzitten was live getuige van Alexander Pechtold’s bekentenis dat hij regelmatig een CD van De Zangeres Zonder Naam draait en hardop meezingt. En dat is toch ook wat waard.

Tip de redactie