Zomergasten: Carice van Houten

Iedereen zou wel een zomergast als Carice van Houten willen. Dat stralende meisje met haar grote Bambi-ogen, die Mona Lisa-glimlach en het Hello Kitty-pleistertje om haar rechter wijsvinger. Door Bert Brussen.

Met die enorme zwarte bril die haar eigenlijk een klein meisje maakt (je denkt er zo een beugeltje aan haar gebit bij).

Ja, laat het van het scherm af spatten maar aan diva van Houten over. Aan haar hoef je niet te vertellen wat een mens moet doen als het rode lampje op de camera eenmaal brandt.

Mankement

Maar het feit dat Van Houten precies wist hoe zij de kijkers, en de presentatrice, van deze vierde Zomergasten-aflevering moest pleasen was ook gelijk het grote mankement van deze aflevering.

Van Houten was uitsluitend de actrice Carice, en niet voor niets. Alles wat ook maar in de buurt kwam van de onzekere mens Carice moest het ontgelden en werd neegesabeld door een van de vele neurotische truucjes die de mens Carice in petto had.

Ze bleef met haar microfoon haken aan haar truitje, ze leidde de aandacht af door obstinaat maar toch heel gestileerd een pen in haar mond te steken, ze noteerde onzichtbare woorden op de vellen papier voor haar, ze verviel in gegiechel, zei “de draad kwijt te zijn” of bagatelliseerde al haar gevoel door letterlijk theater te maken met een accentje of een stemmetje.

Bette Davis

Er was een interventie van Bette Davis voor nodig om het nogal mutserige gesprek van het eerste gedeelte een beetje vlot te trekken. Het fragment met Davis gaf aanzet tot een gesprek over de eenzaamheid van acteurs, de onmogelijkheid van liefde, het schuchtere bestaan van de moeilijke mens die in het acteren een legitimatie tot het maken van echt contact en het bereiken van intimiteit vindt.

Voor Margriet van der Linden was dat kennelijk een herbeleving van haar eigen psychotherapiesessies (of zou ze speciaal voor Zomergasten in leertherapie zijn gegaan?) want de ware Freud in Van der Linden ontwaakte.

Ze zou haar krijgen, die actrice met haar aanstellerige maniertjes en haar geraffineerde afleidingsmanoeuvres om hoe dan ook niet geraakt te worden.

Derde persoon

Van der Linden stelde vervolgens vragen voor op de divan als “waarom praat je over jezelf in de derde persoon?”, “wat voel je bij dit fragment?”, “welke herinnering roept dit op?”, “is schaamte de reden dat je telkens met een accent praat?”.

Zulke vragen mogen dan effectief blijken in de psycho-analytische praktijk, voor een avondje Zomergasten is dat reu-ze vervelend.

Martin Simeken

Zeker als de gast in kwestie zelf al zegt niet intiem te willen worden. “Ik probeer al de hele avond de controle in handen te houden en probeer te voorkomen dat je echt te intiem met mij gaat zitten Martin Simeken” sloeg Van Houten de spijker op de kop na een fragment met een ongekend pathetische Simek die stroop en slijm smeert rond de mond van wijlen Piet Vroon.

Van der Linden peuterde er lustig op los in de ziel van Van Houten en liet zich niet van de wijs brengen. “Volgens mij wil je je eigenlijk bloot geven”, zei ze tegen de emoties wegacterende actrice met de Bambi-ogen die nu haar grote bril even gemaakt nonchalant als die voortdurende pen in haar mond bovenop haar hoofd had gezet. Klefheid was troef.

Pleistertje

Nouja, het was dus dé Carice van Houten, dat meisje met de Mona Lisa-smile en het roze Hello Kitty-pleistertje om haar rechterwijsvinger. En ze kan dus heel erg leuk acteren dat ze zichzelf is.

Het was voor hele volksstammen ongetwijfeld een aangenaam verpozen met Neerlands beroemdste Hollywood-actrice die op zich aardige, zij het weinig spannende fragmenten had. Daar bleef deze uitzending dan ook wel bij: aardig, vooral niet spannend.

Tip de redactie