Zomergasten: Prem Radhakishun

Het is duidelijk dat de strenge en zurig kritische journalistenhouding van Margriet van der Linden perfect bij Zomergasten past, zolang de Zomergast in kwestie dat zelf ook snapt en aanvoelt wat Van der Linden eigenlijk beoogt met haar haast calvinistische ondervragingstactieken. NU.nl/Bert Brussen.

Prem Radhakishun, de gast van Zomergasten 2009 aflevering nummer twee, was zo iemand. Sterker nog, niet Van der Linden liet Prem tot zijn recht komen, Prem liet Van der Linden tot haar recht komen.

Dat had ook met chemie te maken. Prem en Van der Linden waren aan elkaar gewaagd en uit hetzelfde hout gesneden. Die twee hadden een band die gedurende de drie uur van de uitzending alleen maar inniger leek te worden.

Prem was de ondeugende schreeuwlelijk, de querulant, altijd bereid zijn ondervrager te provoceren en onderuit te halen. Van der Linden genoot zichtbaar van dit kat-en-muis spel en was in haar element.

Chaos

Ze was zielsgelukkig iemand te treffen die verbaal zoveel chaos creëert dat het scheppen van orde bittere noodzaak was. Een respectabele drie uur lang speelden twee oude vrienden beiden een thuiswedstrijd. Niet voor de knikkers maar om het spel. Zichtbaar plezier is voor iedere kijker een aangenaam schouwspel.

Of het aanstekelijke enthousiasme van Prem, de pretoogjes van Van der Linden en het tussen gast en gastvrouw op samenzweerderige wijze gedeelde gevoel voor humor dat uit professionele noodzaak soms moest worden verdrongen ook meteen een goede Zomergasten-aflevering maakte, hangt van de definitie af.

De aanhangers van vermakelijke televisie zullen ongetwijfeld hun vingers hebben afgelikt bij deze uitzending die ook de toevallige zapper of de met het Zomergasten-genre onbekende kijker kon boeien.

Ongeleid projectiel

Wat dat betreft is Prem Radhakishun de ideale gast: een ongeleid projectiel, maar mooi ruw, altijd in het bezit van zeer authentieke meningen. Meningen gevormd rondom fragmenten die voor hele volksstammen leuk waren om te zien: Pim Fortuyn in een zeldzaam interview met een zeurderige, arrogante moslima van de Nederlandse Moslim Omroep, uitgezonden op de dag voor Fortuyn's dood.

Toenmalig premier Lubbers die tegen de ruggen van anti-kruisraket activisten spreekt. Frank de Grave die mannetjes maakt in de politieke arena en te veel (al te veel) en te vaak vertoonde uitgekauwde voetbalfragmenten. Televisie voor de gewone man, voer voor Prem-volgers. Fijne onderhoudende televisie zonder al te langdradig gezemel, met behoud van analyse en anekdote.

Opinie

Maar de liefhebbers van het intellectuele debat, de zoekers naar de diepere lagen in de ziel van de zomergast, kregen waarschijnlijk nauwelijks kippenvel op de armen. Prem bleef hangen in gemakzuchtige fragmenten en opinies.

Ondanks een spervuur aan ongezouten meningen en verbaal geweld op dubbel volume en ondanks Prems herhaalde verklaring dat het niet ging om "het voetbal" of "de politiek" maar om "macht", "consequent zijn" en het "ontmaskeren van de poppenkast die televisie heet" bleef Zomergast Prem even oppervlakkig als vermakelijk.

Nee, Zomergasten met Prem Radhakishun was vooral een Prem-pamflet en dat luidruchtige pamflet heeft iedere Nederlander inmiddels gelezen en vooral gehoord.

Waardeloze krant

Wat niet wegneemt dat het hardop voorlezen van zo'n Prem-pamflet altijd weer op de lachspieren werkt. Prem-quotes als: "Ik maak geen Zomergasten voor domme mensen maar voor intelligente kijkers", "De Volkskrant is een waardeloze krant van zure witte mannen die niet begrijpen dat de maatschappij is veranderd en mag morgen failliet gaan", "Zomergasten is lekker kleppen met iemand die ik mag" en "Jan Pronk is een misdadiger die vervolgd moet worden" zijn natuurlijk goud waard en kunnen linea recta in marmer worden gebeiteld om de komende 500 jaar dienst te doen als Zomergasten-monument. Prem was here, ingebrand in het televisiescherm.

Maar wie is hij nou echt die geroyeerde advocaat, die gevluchte, sociaal bewogen Surinamer? Wat ligt er ten grondslag aan zijn bravoure, het vermogen even charmant als provocerend zijn gesprekspartners hun vet te geven en tegelijk te verleiden? Drie uur pamflet-Prem verder en de kijker wist het niet. Nog veel erger: de kijker voelde het niet. Dichterbij dan ooit, toch zo ver weg. Een schizofrene gewaarwording.

Gevoelens

Ondanks dappere pogingen van Van der Linden op diepere lagen dan zandbanken met politiek-maatschappelijke statements te stuiten (Prem: "Ik ben niet zo goed in gevoelens".

Van der Linden: "Daar ben ik ook voor, praten over gevoelens") bleef het hangen op wat kleine ontboezemingen in de laatste 15 minuten. Blessuretijd. Een fragment over zijn oude vriend, en nu Bouterse aanhanger, Charles Palat gaf nog even aanleiding tot intieme gedachtegangen, maar ook dat wilde niet beklijven. De koek was al op, de tijd meer dan om.

Het vermaak was groots. Spektakel, sensatie, spanning en chemie met lange fragmenten die voor sommigen nog heel lang stof tot conversatie zullen bieden. Inclusief een compilatie ("iets ongewoons in Zomergasten") van diverse Nederlandse multiculturele programma's. Onderhoudend en heel erg Prem. Dat mag, ook dát is Zomergasten.

Enige diepgang, een intellectuele exercitie, verstandige commentaren en analyses of leerzame inzichten die de kijker naar het uiterste puntje van zijn gedachten trekt is echter óók Zomergasten.

Tip de redactie