Carice & Playboy

In veel opzichten lijk ik niet op Herman Brusselmans. Herman heeft haar, ik niet. Herman rookt, ik niet. Hij drinkt niet, ik wel. Door Marcel Langedijk

Onze overeenkomsten zijn een passie voor literatuur, veelkleurige toiletblokjes en onze liefde voor Carice van Houten. Nu ja, liefde wil ik het ook weer niet noemen. Ze lijkt ons een leuk mens, die Carice, laat ik het daar op houden. Met een prachtig lichaam, dat ook.

Over dat lichaam wil ik het even hebben. Ik mocht Carice ooit interviewen vanwege mijn ludieke baan als Playboy-chef. Het gesprek had plaats in zo’n Amsterdams designhotel waar je negen euro vijftig voor een glas water moet betalen. Carice zat daar de hele dag in een suite om journalisten te vertellen hoe het was om met Tom Cruise te werken en of ie nou echt zo klein was en wat zijn favoriete kleur was en of zij dacht dat Tom misschien een homoseksueel was.

Aan het eind van de dag mocht ik haar ook interviewen. Ze was moe, maar ik was de laatste en ze had gelukkig nog een dure designboterham van de hotelmensen gekregen. Ze at er kleine stukjes van tijdens het praten. Ik vond dat een mooi gezicht.

Het was een keurig gesprek. Carice was professioneel en Tom Cruise niet homoseksueel. We gaven elkaar een hand en dat leek mij een uitstekend moment om nog snel de vraag te stellen die ik van mijn baas moest stellen. ‘Zeg, Carice, nog één dingetje,’ zei ik terwijl ik haar een frivole verleidersblik toewierp, ‘waarom wil jij eigenlijk niet met de blote bips in Playboy?’

Ze leek even van haar stuk, waarschijnlijk omdat ze mijn frivole verleidersblik aanzag voor een licht infarct. Ze herpakte zich, dacht even na en zei toen dat ze liever niet als lustobject werd gezien. En dat het haar ook best eng leek, zo’n fotoshoot. Ik zei dat ik er zelf ook niet aan moest denken om in de blote piel voor een camera te staan. En een lustobject zijn, nee, dat zag ik natuurlijk ook niet zitten. Daar kreeg je maar aanbidsters van en zoals iedere man heb ik een hekel aan aanbidsters. We moesten even lachen.

Toch vond ik het raar, zei ik tegen Carice van Houten, dat ze er geen enkel probleem mee had om poedelnaakt en woest copulerend in films te verschijnen, maar dat Playboy niet tot de opties behoorde. Ze mompelde eerst nog iets over dat films kunst waren, maar zei daarna al snel dat ze het zelf ook best vreemd vond. En dat ze het ook niet zo goed snapte. Ik ging vertwijfeld terug naar de redactie, Carice ging verder met acteren en beroemd worden.

Ik snap het nog steeds niet. Vrijwel alle mooie Nederlandse actrices laten zonder moeite hun billen en borsten zien voor de filmcamera, vrijwel alle modellen tonen hun vagijn met liefde voor modetijdschriften. Dan is het kunst. Of fashion. En ondanks het feit dat Playboy geregeld met dezelfde fotografen werkt, de kunst een warm hart toe draagt en de redactie bestaat uit louter lieve mensen, gelden wij nog steeds als ‘not done’. Herman Brusselmans en ik zijn daar niet blij mee, dat moge duidelijk zijn.

Tip de redactie