Ik ben dol op Duitsers. Dit met name vanwege hun magnifieke gevoel voor humor. Er zijn mensen die zeggen: ‘Duitsers? Vent, Duitsers hebben geen humor.’ Je doet er het best aan die mensen niet te geloven. Dat heeft alles te maken met David Hasselhoff. Door Marcel Langedijk

David Hasselhoff is namelijk een ontzettende sukkel. Dat is niet erg, sommige van mijn beste vrienden zijn sukkels. Er zijn echter gewone sukkels en topsukkels. David Hasselhoff is een topsukkel. Die man heeft het uitgevonden.

Het begon allemaal met Knightrider. Dit was een kwalitatief hoogstaande Amerikaanse serie over een auto die kon praten en denken. Je lacht nu, maar het is waar. De bestuurder heette Michael Knight, een glansrol van, je raadt het al, David Hasselhoff. De serie was populair, maakte de boomlange Amerikaan wereldberoemd, maar hoe je het ook wendt of keert: een volwassen vent die met zijn auto praat, is een sukkel.

Daarna kwam Baywatch. Dat was een kwalitatief nóg hoogstaandere Amerikaanse serie over strandwachten. Die strandwachten waren over het algemeen hoogblonde sekstijgers met rode badpakjes, keiharde kontjes en imposante borsten. Prima. Met name als de meisjes over het strand renden om één of andere droplul uit het water te redden. Dit gebeurde namelijk in slowmotion. Het was prachtig, we zaten aan de buis gekluisterd, gebiologeerd, hopend dat ze het water nooit zouden bereiken. Totdat David Hasselhoff in beeld kwam. Die speelde namelijk strandwachtersbaas en moest in die rol zodoende zelf ook nogal eens over het strand rennen. Ook dat gebeurde in slowmotion. Elke man die in slowmotion over het strand rent, is een sukkel. Als je dat doet ten koste van halfnaakte in slowmotion rennende meisjes ben je een topsukkel.

David dacht intussen: ‘Ik heb succes, dus wat kan het mij schelen; ik maak een plaat.’ We praten hier over eind jaren tachtig, een tijdsgewricht waarin illegaal downloaden nog niet bestond en geïnteresseerden naar een muziekwinkel moesten gaan om een plaat aan te schaffen in ruil voor keiharde guldens. Wat het des te beschamender maakt dat David Hasselhoff in Nederland een nummer 1 hit scoorde met het werkelijk stuitend beroerde Looking For Freedom. Puntje voor David, want wij waren de sukkels die zijn bagger aanschaften. Evenzogoed had hij het nummer gemaakt, dus toch: sukkel.

Godzijdank kwamen we na zes weken tot inkeer, en David verdween uit de hitlijsten om er nooit meer in terug te keren. We hoorden nooit meer iets van hem. Of het moet dat koddige filmpje op Youtube zijn, waarin we hem in liederlijke staat nogal omslachtig een hamburger zagen opeten. Een roemloos einde van een topsukkel. Zou je denken.

Zo niet in Duitsland. Daar is David al decennia lang een held. En niet alleen op tv. Vandaag bereikte mij namelijk het schokkende nieuws dat de man zijn zeventiende plaat heeft uitgebracht. Zijn ZEVENTIENDE. Dat doet ie puur en alleen voor de Duitsers. De rest van de wereld heeft geen idee dat er zoiets is als ‘de zangcarrière van David Hasselhoff’, maar in Duitsland zijn z’n concerten steevast uitverkocht en de gemiddelde Oosterbuur heeft minimaal het halve oeuvre van The Hoff in zijn cd-kast staan.

Zeg zelf: zoiets kan alleen als je heel erg veel humor hebt.