Gearriveerd op de H&M trend- afdeling loop ik aan tegen de jurk van mijn leven. Ik grijp hem in twee maten en sjees de paskamer in. Met deze jurk wil ik oud worden. Door Jamie Li

Het is een pastelblauwe bodycon dress, gemaakt van een soort duikpakstofje. Lange mouwen, überstrak, ronde hals en net boven de knie. Dit is mijn kleur. Dit is mijn jurk. Wij horen bij elkaar. Wij gaan samen mooie zomeravonden beleven en toffe feestjes afstruinen. Samen zullen we witte wijn knoeien over m’n decolleté en weer heerlijk schoon worden met Robijntje.

Heb een maatje 34 meegenomen en een maat 36. Zonder te kijken pak ik een willekeurige maat beet. Het blijkt de 34, want bij mijn armen voel ik al enige benauwdheid, maar ik douw netjes door. Het knelt als een te klein condoom, maar dat ligt vast aan de stugge stof. Ik schuif het jurkje over m’n hoofd en rol het verder uit tot net boven die knie. Met wat spastische bewegingen rits ik de boel dicht et voila: worst. Ik lijk op een sexy, lichtblauwe, kiprollade, waar geblondeerd haar uit groeit. Stiekem best mooi, maar als ik achterom kijk zie ik een kont groter dan de Kardashian-norm en draai ik me gauw om. Misschien dat-ie mooier zit in een maatje 36.

Of dat zo is, ben ik niet achter gekomen, want het kost me uren voordat ik een keer uit deze fantastische jurk kom. Het lijkt erop dat de liefde wederzijds is: de japon wil net zo min afscheid nemen als ik dat wil. De parel wil voor altijd aan m’n lichaam gekluisterd zitten. Een soort van lifetime uniform. Hoe graag ik dat ook wil, ben ik bang dat het niet gaat. Ik zit ergens klem tussen de romp, schouders en armen, met een hysterische paniekaanval als gevolg. En zweet, héél veel zweet. Op m’n voorhoofd, op mijn rug maar vooral tussen de borstjes wordt het glibberig. De lichtblauwe beauty plakt als secondelijm en ik ben bang dat het de beveiliger is die me moet redden. Na sluitingstijd.

Eigenlijk wil ik huilen. Eigenlijk wens ik op dit moment dat er een alarmknop in de paskamer hangt, net zoals in een invalidentoilet. Tevergeefs. Ik zit al zes minuten klem in mijn droomjurk. Lijkt weinig, maar dit zijn zes, hele lange, hete, minuten.

Dit kan niet anders aflopen dan bruin. Dit ooit zo mooie, lichtblauwe jurkje zal zijn weg terug vinden naar het kledingrek met een vieze bruine foundation veeg. Het zal nooit meer de oude worden. En inderdaad: wat ooit een helderblauwe kraag was, is nu een mahoniebruine mislukkeling.

Opgelucht en verdrietig tegelijk staar ik naar mijn nieuwe ex-liefde. Maatje 36 lonkt nog naar me, maar ik spreek met hem af dat ik ‘m een ander keer oppik, meteen naar huis neem en hem dan op m'n gemak pas. Geduld is een schone zaak, zonder foundation.