Noem me een zeikerd, maar ik vind 65 miljoen euro nogal veel geld. Vijfenzestig miljoen euro. Daar kan ik leuke dingen mee doen. Zo zag ik een coole jeans, in de uitverkoop ook nog, die had ik zo kunnen kopen. Door Marcel Langedijk

Ook had ik een klein eiland in een moeilijk stuk oceaan kunnen aanschaffen of de staatsschuld van een klein Afrikaans land kunnen aflossen. Maar dat gebeurt niet. Ben je mal. Weet je wat wij, de Nederlanders, doen met die 65 miljoen? Die leggen we op straat. Daarna steken we het aan en vervolgens kijken we hoe het voor onze ogen ontploft.

Daarna gaan we naar binnen, drinken nog een fles goedkope champagne, worden intens dronken, doen een spuugje en gaan slapen. We worden wakker met een legendarische kater, zetten de tv aan en zien een iets minder verkreukelde nieuwslezer nog net vertellen hoeveel mensen diverse ledematen aan bloederige pulp hebben laten blaffen dankzij het feestelijke vuurwerk van de afgelopen nacht. Want daar gaat het vandaag natuurlijk over; vuurwerk. Vijfenzestig miljoen euro. Dat verwacht de branche van vuurwerkverkopers deze dagen te gaan omzetten.

Jullie begrijpen wellicht al dat ik een broertje dood heb aan vuurwerk. In mijn puberteit, ergens in een rustiek dorp in het noorden van het land, heb ik ook heus wel eens ‘een pakketje’ gekocht. Iedere puber van het mannelijke geslacht – en een paar doodenge meisjes – doet dat. Niks zo cool als shit in de fik steken, immers. Daar ben je puber voor; die doen dingen die niet handig zijn. Daar leren ze van, naar het schijnt. Dus ja, ik heb wel eens een paar euro aan vuurwerk besteed. Veel zal het niet geweest zijn, want ik vond het al vrij snel een nogal achterlijke besteding van mijn geld. Ik leerde snel, zeg maar. Vuurwerkliefhebbers zullen het wel gay vinden, maar ik kocht liever een cd, een paar sneakers of een wit bolletje met HEMA-worst.

Er is weinig veranderd. Sterker; er wordt elk jaar meer vuurwerk verkocht dus er moeten meer pubers zijn. Of het volwassen deel van Nederland wordt steeds minder slim, dat kan ook, al zou ik dat natuurlijk nooit durven beweren. Ik ben ook maar een eenvoudig mens, namelijk. Goed gekleed en met een immaculaat gevoel voor stijl, dat wel, maar ondanks dat: eenvoudig.

Enfin. Nog even dit: pubers en andere vuurwerkliefhebbers vinden het niet echt interessant om hun miljoenen legaal te verknallen. Where’s the fun in that, right? Dus zodra ze op oudejaarsdag hun pakket in handen hebben - na urenlang in een rij te hebben gestaan - gaan ze direct aan de slag. Ze zoeken dingen die kunnen ontploffen. Dat begint simpel. Met fruit bijvoorbeeld. Niets zo gaaf als een ontploffende mandarijn of – voor de gevorderden – een ananas. Daarna volgen een paar oude cd’s van hun broertje. Dan toch maar een paar nieuwe van vader. Dat voelt al wat beter. Nog meer, want het pakket is nog niet op en de politie heeft het toch veel te druk met het afbinden van losgerukte puberledematen in den lande. Dus gaan ze op zoek het grotere werk. Auto’s, fietsen, brievenbussen en die buurman van drie hoog is een eikel, dus die gooien we een handjevol gillende keukenmeiden naar zijn hoofd.

Jazeker, lifestylevrienden, ik overdrijf een beetje. Waarvoor mijn excuses. Maar ik heb gewoon niks met vuurwerk. Ik vind het zinloos om 65 miljoen euro binnen een paar uur op te branden. Dat vind ík dan weer overdreven. Uiteraard is mijn hart wel bij jullie, als jullie in de rij staan op oudejaarsdag. Ik ben die man met dat broodje HEMA-worst en die tas vol fonkelnieuwe kleding.