Mode, altijd lastig. Je moet oppassen met dat soort dingen, maar ik leef graag op het randje en vergelijk mode daarom wel eens met een vrouw; je doet verschrikkelijk je best haar te begrijpen, maar uiteindelijk snap je er geen zak van. Door Marcel Langedijk.

Een voorbeeld. Vanochtend zat ik in de trein van Amsterdam naar Hoofddorp. Verschrikkelijk, dat weet ik zelf ook wel, maar ik werk daar nu eenmaal, want de baas vindt een hip pand in het centrum te duur en onhandig. De baas heeft altijd gelijk en hij is heel intelligent en knap, natuurlijk, maar mooi is het allemaal niet. Om over modieus maar niet te spreken.

Enfin: Hoofddorp dus. Er is een Chinees in het stadje, alsmede een Blokker en een kerk. En gelukkig hebben we een inpandige kantine met kroketten, soep, salades en vlaflip, die je mag afrekenen bij superlieve kantinemedewerksters, van wie ik op deze plek vooral even Ria wil memoreren, vanwege haar warme hart en hete saucijzenbroodjes.

De trein dus. Ik zat tegenover een jongeman, van ongeveer een jaar of 24. Hij had een iets te wijd, donkerblauw colbert aan met van die gouden knoopjes. Daar schrok ik al een beetje van. Daaronder droeg hij een iets te wijd wit overhemd. Dat mocht, vond ik, want het was een zonnige dag en ik voelde me vergevingsgezind. Toen zag ik De Broek. Het was dat ik zat, anders had ik mezelf moeten vastgrijpen vanwege de duizelingwekkende lelijkheid ervan.

De jongeman droeg namelijk een rode broek. Zo eentje die gedragen wordt door bejaarde mannen op Gooische golfbanen. Door mannen met een Saab cabriolet, mannen met kleine sigaartjes, mannen die de hele dag praten over hun ‘vriendjes’ en ‘centjes’ en ‘vrouwtjes. Niet, dus, door jongens van 24 in de trein van Amsterdam naar Hoofddorp.

Het werd erger. Als je iets naars ziet, zoals een ongeluk, of Gordon, dan wil je namelijk stiekem toch blijven kijken. Hetgeen ik deed. Waardoor ik erachter kwam dat de rode broek een bandplooimodel betrof. Voor de niet-kenners: de bandplooibroek was in de jaren tachtig van de vorige eeuw bijzonder hip. Die trend duurde ongeveer twee weken, waarna alle bandplooibroeken ritueel verbrand werden. Knap dus, überhaupt, van deze onwetende knul, dat hij er eentje had gevonden.

Of, en nu begon ik te zweten, hadden we hier te maken met een nieuwe modetrend? Een kort telefoontje naar Hen Die Het Kunnen Weten leerde mij dat het inderdaad zomaar weer eens trend zou kunnen worden. Waardoor de jongen in de trein zeer waarschijnlijk ineens een trendsetter was. Hij stapte uit op station Schiphol, op weg naar een modieus land, gokte ik. Ik boemelde verbijsterd door naar Hoofddorp en hoopte dat Ria verse saucijzenbroodjes had gemaakt.