Maandag vond de opening plaats van glamorous bookstore Taschen in de PC Hooftstraat. Had me er zo op verheugd, maar het mocht niet baten. Ik werd plots ziek. Suf griepje, met mega veel snot en gebrek aan neusspray. Door Jamie Li

Zwaar klote, gezien ik een stiekeme neussprayverslaving heb. In het verleden was het erger, maar inmiddels weet ik ermee om te gaan. Het is een kwestie van niet naar de drogist gaan, dan val je te minste niet in die diepe neusspraykuil. Een paar jaar geleden ging het zo makkelijk, dat binnenwandelen in een verdwaald Etosje. Voelde ik de eerste niesbuien en kriebelende kuchjes al opkomen, stond ik alweer kansloos te smeken bij de kassa om een potje moordspul. ‘Wilt u gewoon ons huismerk?’ ‘Ja joh.’ ‘U weet wel dat u het maar vijf dagen mag gebruiken?’ ‘Ja dat weet ik.’ Natuurlijk weet ik dat. Zij weet alleen niet dat ik het ene potje na het andere potje naar binnen werk. Vijf weken lang. Heerlijk. Vrij ademen terwijl je griep hebt. Wat nou met open mond staren, omdat je neus volgestouwd zit met snot. Wat nou nachten lang wakker liggen omdat je niet door je neus kunt ademen. Gewoon een pufje neusspray en je neusgaten voelen net zo groot als die van een nijlpaard. Ook na de griep, gewoon doorspuiten. Niet dat ik van neusspray geniet, ik wil gewoon áltijd door mijn neus adamen. Altijd.

Maar da’s natuurlijk hartstikke fout. Op gegeven moment is je snot zo dik, dat je elk half uur bij moet spuiten, wil je een beetje fatsoenlijk ademen. Is ook niet te doen. Schijnt ook dat je je neusschot er mee vernachelt. Nog zo’n minpunt. Dus ben ik cold turkey gestopt met dat troepje. Het was even door het snot heen ‘bijten’, maar het is de moeite waard.

Ik doe het niet meer. Betrap ik mijn lichaam nu op griepverschijnselen, bel ik Jan en alleman af. Dan duik ik netjes m’n bed in, met de ramen dicht en een goed glas water. Net als afgelopen maandagochtend, toen ik me zo verheugde op het Taschen event. Het hele weekend gefantaseerd over hoe ik maandag een Terry Richardson zou fiksen. Of zo’n ander tof modeboek, 100 Contemporary fashion designers bijvoorbeeld. Die ik dan even vast kon houden, ruiken en waar ik nonchalant door zou bladeren. Helaas werd ik die ochtend rillend wakker in een zee van doorgesnoten tissues.

Optie 1: Kruidvat binnen strompelen en bruut een neusspraypotje afrekenen. Optie 2: sterk zijn en twee dagen in bed doorbrengen. Ik ging voor optie twee. Ziek, koud, warm, hoestend en snuitend, maar dat alles zonder neusspray. Want ik ben Jamie, neussprayverslaafd en al 2 jaar en zevenenzestig dagen clean.