"Vroeger had ik een hekel aan al die Russen. Met hun flink gevulde portemonnees en dikke bierbuiken. We maakten ze belachelijk. Nu zit ik hier zelf." Saïd verslikt zich bijna in zijn thee. "Niet dat het hier slecht is, maar ik moet terug. Ik moet gewoon terug." Door Olaf Koens.

Saïd komt op krachten nadat hij anderhalf uur de longen uit zijn lijf heeft geschreeuwd. Bij wijze van hoge uitzondering kreeg de Syrische oppositie toestemming om op een afgelegen plein in Moskou te demonstreren. Hun boodschap kan niet duidelijker zijn. Syrië staat in brand, de wereld kijkt de andere kant op.

Over de thee praten we over Aleppo, misschien wel de oudste stad ter wereld. De troepen van Assad bombarderen inmiddels hun eigen landgenoten. Ik ben er jaren geleden als toerist geweest. "Kun je je de bazaar herinneren? Onder de citadel? En al die bijdehante verkopers? Ik was zelf ook zo'n jochie", legt Saïd uit.

"Vooral de Russen, die namen we goed te pakken." Hij lacht. "Het is het eerste Russisch wat ik leerde; Natasja! Natasja! Neuken! We gaan neuken!" Toen ik met mijn vriendin in Aleppo was heb ik de derde Natasjaroeper bijna de nek omgedraaid.

Martelen

"Nu zit ik hier tussen de Natasja's", zucht Saïd. Hij is verlegen. Zijn tengere bouw, schuchtere blik en grote brillenglazen verraden zijn achtergrond als wiskundige.

Eens per jaar gaat hij terug. Voor familiebezoek, en om een nieuw Russisch visum aan te vragen. "Vorig jaar ben ik op de luchthaven direct opgepikt door de troepen van Assad. Ze hebben me wekenlang gemarteld." Hij wijst op delen van zijn lichaam. "Ik moest naar Jordanië om me te laten behandelen."

Vechten

Ik wil hem vragen naar zijn verwachtingen, over zijn familie, over zijn hoop en vrees en over de streng-islamitische strijders. Wat staat er te gebeuren, wat voor toekomst heeft zijn vaderland? Saïd staat op en geeft me een hand. "Ik ga gewoon maar terug om te vechten", zegt hij resoluut.

"Ik ben geen knip voor de neus waard, maar alle beetjes helpen. Ik ga er niet van uit dat ik het overleef. Het was leuk je gekend te hebben."

Volgen

Het was leuk u gekend te hebben, waarde lezer. Dit is mijn afscheidscolumn voor NU.nl. Ik heb de afgelopen maanden met veel plezier gepoogd een inkijkje te geven in de boze buitenwereld.

Van de wandelgangen van Bakoe tot de tanks van Beiroet, van een eiland in Maleisië tot het protest in Moskou. Ik ben te volgen via Facebook, Twitter en – voor wat het waard is – Google Plus. Dank voor de kritiek, de complimenten en de interesse. So long, and thanks for all the fish!