Wielrenner Johnny Hoogerland heeft ons deze week allemaal veranderd in jongetjes en meisjes van een jaar of 12. De foto van Johnny zijn kont, een witte beenham vol kersensaus, heeft veel losgemaakt. Door Nico Dijkshoorn.

Ach ja, het prikkeldraad. We hebben met zijn allen zitten kijken naar iets waar we vroeger zo bang voor waren. Prikkeldraad in vlees.

Ik heb prikkeldraad altijd zo aandoenlijk gevonden. Ik ken geen mensen die zich ooit hebben laten afschrikken door prikkeldraad. Sterker nog, land achter prikkeldraad nodigt uit. Achter prikkeldraad heb ik prachtige avonturen beleefd.

Het is met prikkeldraad zoals met verbodsbordjes: alleen door ze te passeren wordt alles nog intenser. Er loert gevaar, maar je weet eigenlijk niet wat.

Gewurmd

Iedereen die dit leest heeft zich ooit door prikkeldraad gewurmd. Prikkeldraad laat zich het best bedwingen door twee geliefden. De jongen trekt het prikkeldraad omhoog en drukt met zijn voet wat naar beneden en daar gaat ze, zijn toekomstige vrouw, heel lief en heel voorzichtig tussen het prikkeldraad door. Hij hoopt dat ze vast komt te zitten. Dan kan hij haar helpen. Kan hij haar eindelijk aanraken.

Land achter prikkeldraad laat zich fijner belopen. Iedere stap is een verboden stap. Je begeeft je in het land van Swiebertje en Bromsnor. Prikkeldraad is van vloekende boeren met een drietand in hun modderige vuist. Als je op land achter prikkeldraad loopt en er beweegt iets, dan pak je automatisch de hand van de persoon naast je en wacht je samen doodstil af.

Knorretje

Uitleggen aan een boer hoe je op zijn land terecht bent gekomen, maakt van ieder mens een Knorretje, het aandoenlijk formulerende zenuwlijder-varkentje uit Winnie de Pooh. Het is mij één keer overkomen. Met zijn tweeën op een heuvel en dan opeens de stem: “Zo, en wat dachten wij hier te doen”.

Daarna het stamelende verhaal. “Dag meneer, ja we dachten, we zien de zon en toen dacht ik en zij ook een beetje maar het meest ik, toen dachten we, we steken een stukje af want dan lopen we korter en niet langer, dus nou ja toen hebben we een beetje voorbij uw prikkeldraad gekruipwandeld, wat ons enorm spijt want we wilden het eigenlijk niet, we zeiden nog, eigenlijk mag het niet, dus nou ja, dan gaan we maar weer eens, wat een prachtige riem heeft u trouwens in uw hand, echt leer?”

Afstand

Prikkeldraad bereikt zo veel en tegelijk zo weinig. Het houdt op afstand omdat we dat zo hebben afgesproken. Het is helemaal niet moeilijk om over prikkeldraad heen te springen. Het houdt koeien uit de bewoonde wereld.

Dat komt vooral omdat koeien stilzwijgend in hebben gestemd met onze afspraken rond het prikkeldraad. Ze voelen het nauwelijks als ze er doorheen denderen, maar koeien begrijpen dat: prikkeldraad is blijkbaar belangrijk voor mensen en mensen geven ons te eten. Laten we maar net doen alsof we heel bang zijn voor prikkeldraad.

Prikkeldraad met stroom er op, het zogenaamd schrikdraad, er moeten duizenden jongetjes zijn die voor het eerst iets in hun lulletje voelden toen ze er onverhoeds tegen aan plasten.

Hoogerland

Allemaal herinneringen aan prikkeldraad, dankzij Johnny Hoogerland. We weten allemaal waarom de verwondingen op de foto er zo vervelend uit zien. We hebben hem in het prikkeldraad zien vliegen. In slow-motion.

Normaal gebeurt dat niet, met 60 km per uur het prikkeldraad in worden geschoten. We zagen de foto en wisten allemaal: echt fijn, lief prikkeldraad, als je dat goed behandelt, dan gebeurt er niets. Prikkeldraad verrijkt je leven.