Geluidsoverlast

Ik lees net op de site van Powned de volgende zin: ‘Geluidsoverlast door vibrator’. Mijn eerste reactie: goed dat daar nu eens wat over wordt geschreven. We hebben het hier over een van de laatste taboes in Nederland. Door Nico Dijkshoorn

De rijdende rechter komt met een cameraploeg langs als je een schutting 4 centimeter te veel naar links hebt geplaatst, maar de helse nachten die je beleeft omdat de buurvrouw van nummer 16 een nieuw anuseitje uit probeert, daar zie ik die vriendelijke, zwetende rechterdwerg zich niet snel over buigen.

Dat zou wel zo eerlijk zijn. “Zo, daar zitten we dan met zijn allen voor de uitspraak. Hier heb ik de kleine boosdoener in mijn handen, het eitje van - en ik kijk haar nu even aan - buurvrouw Saskia. Ik lees een van de vele klachten voor.

“Buurvrouw Saskia houdt ons willens en wetens nachtenlang wakker. Als ik het trillen van het eitje hoor starten dan weet ik al, rijdende rechter: buurvrouw Ria ligt over zes minuten te loeien als een vogelbekdier. Rijdende rechter, kunt u daar niets aan doen?”

Mijn tweede reactie is: wil ik dat wel weten. Ik doe zelf net alsof in Nederland niemand klaarkomt. Ik ontken dat. Onleefbaar is het leven als je van iedere passagier in een bus meteen de verkrampte kop voor je ziet. Je kijkt naar de man tegenover je, krantje in de hand, en je ziet hem meteen voor je, hangend boven een wastafeltje met witte knokkels.

In Nederland komen we niet klaar. Zo denk ik er het liefst over. Door dit bericht, al speelt het zich allemaal af in Berlijn, is dat niet vol te houden. Ik moet eerlijk zijn. Er bestaan vrouwen met een vibrator. En ze gebruiken hem.

Jaren geleden bezocht ik de KamaSutra beurs in Rotterdam. Ik was daar om een stuk te schrijven voor het tijdschrift Reload en was zo dom geweest om alleen te gaan. Nog geen seconde na binnenkomst kreeg ik een tas vol geinige pornohebbedingetjes in mijn handen gedrukt en veranderde ik, voor de neutrale toeschouwer, van het ene op het andere moment in een eenzame rukker.

Een man alleen naar een erotische beurs, dat is meteen verdacht. Niemand ziet aan de buitenkant dat je een keihard stuk onderzoeksjournalistiek bedrijft.

Ik heb daar proberen te lopen alsof ik er niet bij hoorde. Waar ik ook neerstreek en waar ik ook met een zo kritisch mogelijke blik met mijn potlood op de eikel van een enorme siliconen kunstlul stond te tikken, om daarna een aantekening te maken, de mensen trapten er niet in.

Ik heb daar, op die beurs, vrouwen als mijn moeder keurend met een een enorme zwarte rubberen fallus in hun handen zien staan. Ik heb drie vrouwen van achter in de vijftig heel intens, met de brillenglazen er bijna tegenaan, naar een klit-aapje zien staan loeren.

Ik heb boze vrouwen pogingen zien doen een gebruikte dildo te ruilen omdat de kleur niet beviel. Ik heb rijen mannen zien staan, die gewoon niet konden kiezen: namen ze een rubberen afgietsel van Candida Royale haar schaamlippen mee of toch maar de in rubber na geboetseerde mond-en keelholte van Sylvia Cumgallore.

Dat had ik allemaal verdrongen. Tot vanochtend. Ik lees het net. Er bestaan vibrators die in hun eentje uit bed kruipen en langzaam de vloer openwerken. Ik lees lugubere zinnen als: ‘Buren hoorden midden in de nacht een kloppend en brommend geluid uit haar woning komen en dachten aan een boormachine.’

Er is in die jaren na mijn bezoek aan de KamaSutra beurs blijkbaar veel gebeurd. Er bestaan nu vibrators die zelf geil worden en op zoek gaan naar een vrouw. We gaan het meemaken, tussen nu en eind december, duizenden vibrators die zich trillend door straten bewegen op zoek naar hun baasje.

Oh, de heerlijke tijd van het geluidloos klaarkomen op zolders. Dat komt nooit meer terug.

Lees meer over:
Tip de redactie