Almelo voor kinderen

Wat mij de laatste tijd erg helpt, als het gaat om het verwerken van hard nieuws is het volgende: ik schrijf het nieuws voor mijzelf om naar een kinderboeken-toontje. Of beter nog: een klokhuis-toontje. Of nee, beter nog: een jeugdjournaaltoontje. Dat helpt enorm. Door Nico Dijkshoorn

Alles klinkt veel minder erg. Keihard nieuws krijgt iets prettig luchtigs. Je kunt schrijven dat in een Almelose speelgoedwinkel iemand niet wilde worden geholpen door een werkneemster met een hoofddoek, maar je kunt daar ook een leerzaam boekje voor de allerkleinsten uit persen.

“Nee, nee, nee”, zegt Almelose Anita nog eens een keer. Almelose Anita schudt nee, want ze is bang voor hoofddoekjes. Wat een rare mevrouw is dat, hè kinderen. Zelf laat Almelose Anita zich iedere avond door haar buurman, Almelose Bert, met een leren kap op haar hoofd op een bed binden en dan doet Buurman Bert allemaal rare dingen met kaarsvet op haar rug. Dat vinden andere mensen weer gek. Maar eigenlijk is niets gek, hoor, kinderen. Zeker in Almelo niet.

Zoals jullie weten staat er in Almelo een theater waar je een middelgroot Noord-Koreaans partijcongres in kunt organiseren. Leni Riefenstahl heeft de entreehal nog ontworpen. Leuk hè! Een theaterhal waarin je met 130 paarden de belangrijkste scènes uit Ben Hur kunt naspelen, daar zijn ze in Almelo heel trots op, net als op Herman Finkers.

Nu zul je zeggen: wie is dat nou weer? Nou, kinderen, Herman Finkers is een leuke boer. Hij doet steeds net alsof hij dingen niet begrijpt. Met een moeilijk woord noemen we dit ook wel cabaret. Cabaret is vaak zonder hoofddoekjes. Als het wel met hoofddoekjes is en je kijkt er naar in een theater, dan heet het vormingstheater.

Moeilijk te onthouden allemaal hè! Hier heb je een geheugensteuntje: als je allemaal blanke mensen zonder hoofddoekje in de zaal ziet zitten en op het podium staan zes jongeren te rappen, als dan niet met een hoofddoekje op, dan weet je dat je te maken hebt met gesubsidieerd allochtonen-theater.

Blanke mensen kijken in het theater graag naar enge zwartmensen die heel goed kunnen dansen of op een trommeltje slaan. Vooral jonge zwartmensen die met hun handen op een leeg olievat slaan en muziek kunnen tikken op hun bovengebit, dat vinden blanke theaterbezoekers in Nederland heel erg mooi.

Ook kijken ze graag naar iemand die doet alsof hij Toon Hermans is. Probeer het ook maar eens op school. Je kijkt als een druif en zegt: ikvinnurniksaan. Mag je gerust weten. Het is een schoolmelkvanniks!! Dan gaan volwassenen lachen. Ingewikkeld allemaal hè kinderen.

Nu zal je je afvragen: wat heeft dat met die hoofddoek te maken? Niks, maar dit is een kinderboek en daar mag je zo maar van de hak op de tak springen omdat jullie de aandachtsspanne van een gedrogeerd fruitvliegje hebben. Gedrogeerd is een moeilijk woord en betekent: witte neus zonder tussenschotje.

Maar jongens jongens, wat een rare mevrouw is dat zeg, met van die zonder hoofddoekjes enzo. Je zou haar - als je wat groter was en niet op een wipkip zat - toch zo met een schep achter haar oor willen slaan, of niet soms, jongelui?

Dat meisje in die speelgoedwinkel droeg een hele mooie hoofddoek, met reclame voor een Nintendo 3D er op. 3D dat betekent: net zo kut als anders, maar nu lijkt het alsof het naar je toe komt. Je vader en moeder zijn ook 3D, denk daar maar aan. Gerard Joling en de Toppers die zijn 1D. Leuk hè!!

In Almelo willen ze alleen speelgoed kopen van mensen waar je het kapsel van ziet. Maar zeg eens eerlijk kinderen, als Ivo Niehe er zou staan, die kale man met al dat haar, dan zou je toch liever hebben dat hij een hoofddoek omhad. Of niet soms? Oh ja! Ivo Niehe spreekt heel goed Frans. Knap hè. Nou daaagggg!!”

Tip de redactie