Cocaïne in je borsthaar, dat zit qua legendarisch al bijna tegen de Mars in de kut van Marianne Faithfull en de schaamluis in de snor van Robbie Vermeer aan. Door Nico Dijkshoorn.

Robbie Vermeer, een vriend van een vriend kwam twee jaar geleden, na een zakenreis, terug met schaamluis in zijn snor. Leg dat maar eens uit. “Ik zocht op de tast het licht in mijn hotelkamer”, veel verder kom je niet.

Het is meteen een scène uit Fawlty Towers. John Cleese met een lijk in de kledingkast en je er dan toch uitlullen.

Cocaïne in je borsthaar, dat verhaal kende ik nog niet. Wel chips en shoarma. Mijn lievelingsverhaal: een broer van een vriend eet ‘s nachts nog een broodje shoarma in de stad. En nog een. En nog een. Hij krijgt er geen genoeg van. Daarna herinnert hij zich niets tot de volgende ochtend.

Hij wordt wakker en er staat een druipende rol shoarmavlees, met het plastic er nog omheen, in de hoek van zijn kamer. Als hij alles wat beter bekijkt ziet hij dat onder in de rol een afdruk van zijn gebit zit. Hij heeft, midden in de nacht, met zijn vrouw in bed, in de hoek van de kamer een rauwe rol shoarma op proberen te eten. Waar gebeurd.

Het lijkt mij niet fijn als een heel land het over je borsthaar heeft. Ik vind borsthaar belachelijk intiem. Niet iets waar je zomaar even aanzit. Ik ken weinig mannen die tijdens een gesprek heel nonchalant even hun hand in je borsthaar leggen.

Ja, Ramses Shaffy misschien, maar die heeft ook twee jaar lang gedacht dat de nieuwe God op aarde zich verplaatste in een witte Rolls Royce. Zijn held, Baghwan, die had gebakken ei van 3 jaar oud, een halve kip, een zithoek van Ikea in zijn baard.

De oplossing voor iedere onderscheiden militair die graag twee ons coke uit zijn navel laat snuiven is toch een rigoureuze ontharing. Ik ben er, nog niet eens zo heel lang geleden bij geweest toen mijn goede vriend - alles vergeven en vergeten, zand er over etc. - Mart Smeets zijn rug werd onthaard. Hij maakt daar altijd een klein feestje van. Eerst kijken we met zijn allen naar basketbal, Mart legt hij ons uit wat we zien en dan gaat opeens die rendieren trui uit.

Hoewel ik er nu enkele keren bij ben geweest is het toch iedere keer een verrassing, die enorme lichaamsbeharing. Mart heeft, hoe hard je hem ook onthaart, binnen een week alweer de lichaamsbeharing van een gezonde Yeti op zijn rug. Laat Mart ongeschoren naakt een dorpje in Nepal binnenwandelen en hij hangt binnen een minuut aan zijn voeten op het dorpsplein.

De ontharing van Smeets vindt volgens een vast ritueel plaats. We lopen met zijn allen naar een klein weilandje. Eerst gieten we vier emmers ahornsiroop over zijn rug, dan gezellig wachten tot de boel hard is en dan is het zaak om die keiharde suikerplaat op zijn rug in een korte felle ruk er af te trekken, zodat in een keer al dat haar meekomt.

Smeets, eerlijk is eerlijk, draagt dat als een vent. Ik heb hem maar een keer iets horen zeggen, vlak na zo’n ontharing. ‘Mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen. Au.’

Dat is eigenlijk alles wat je over deze zaak kunt zeggen. Marco Kroon is hopeloos ouderwets. Een beetje militair die scheert minimaal zijn benen. Dat is misschien de grootste teleurstelling, dat wij in Nederland weer zitten opgezadeld met militairen die de ontzettend oude wijven drug cocaïne gebruiken en zich niet ontharen. Ik schaam mij, dat we waarschijnlijk behaarde politie-instructeurs naar Afghanistan hebben gestuurd.