Sinds dinsdagavond schuifel ik heel anders door het leven. Zou ik, met de kennis van nu, toen ook een witte ochtendjas hebben gekocht? Met de kennis van toen leek me dat een heel aardig idee.  Door Nico Dijkshoorn

In witte badjassen hangen mannen rustig op een bank tot er een vrouw in zwart ondergoed binnenkomt, maar dat is met de kennis van toen gedacht. Met de kennis van nu denk ik dat ik straks met de kennis van toen zal denken: wat moet ik met een witte badjas? Een witte badjas moet je staan.

Sterker nog: met de kennis van nu durf ik te beweren dat als ik toen de kennis van nu had gehad, ik dan zou hebben geweten: een badjas moet je staan. In welke kleur dan ook. Daar hoef je niet eens kennis van nu, toen of straks voor te hebben.

Met de kennis van nu zou ik nooit meer een badjas kopen maar kauwtabletjes vol vitaminen, maar ondertussen zit ik nu dit stukje te schrijven in een badjas die ik kocht met de kennis van toen.

Zo zie ik nu eigenlijk, door dat fucking debat over de bevrijding van een paar soldaten, alles om me heen. Alles hier in de kamer, ik realiseer mij opeens dat ik dat allemaal met de kennis van toen heb gekocht. Zou ik dat nu weer kopen met de kennis van nu? Een Amerikaanse ijskast met een ijs-vergruizer. Ik heb dat ding twee keer gebruikt om trots aan de buren te laten zien. Drukte ik op een knopje en dan stond ik met een wildvreemde man van nummer 23 te wachten tot er een blokje ijs werd verpulverd. “Hoor, nu vermaalt hij het”, zei ik dan. Daarna keken we even in het glas. Verdomd. Kapot ijs. Dat het allemaal kon, tegenwoordig.

Met de kennis van nu zou ik toen nooit een Amerikaanse ijskast hebben gekocht. Een koelcombinatie ter grootte van een middelgrote kinderkamer. Of een kinderkamer voor een moeder van 12. En zo raast dat maar door in mijn hoofd. Mijn kop, door dat debat is hij veranderd in een Amerikaanse ijskast inclusief nutteloos maalsysteem.

Door dat debat dinsdagavond voel ik me gelegitimeerd om aan alles te twijfelen. Als het eenmaal in je kop zit, dat hele begrip “kennis van nu”, dan krijg je het er niet meer uit. Ik zette net, vlak voor het schrijven van deze column, een bakje koffie. Zou ik dat met de kennis van nu toen ook zo hebben gedaan? Ik denk het niet.

Toen goot ik nog water op een filter in een rode badjas. Toen, met de kennis van toen, kon ik nooit vermoeden dat met de kennis van nu straks met de kennis van straks ieder koffiezetapparaat zijn zelf gezette kopje koffie ook gewoon opdrinkt, afwast en weer in de kast zet.

Met de kennis van nu zou ik toen een heleboel dingen anders hebben gedaan, maar ik had toen alleen de kennis van toen dus met de kennis van nu is dat makkelijk lullen, omdat ik met de kennis van toen dacht dat ik met de kennis van toen nu heel blij zou zijn. Dat valt dus vies tegen.

Vanmiddag rijd ik naar Borssele. Ook een duidelijk gevalletje van de kennis van toen waar je met de kennis van nu toen nooit aan zou zijn begonnen. Maar dat geldt opeens voor alles. Peter Jan Rens zou met de kennis van nu toen nooit in een pyjama een kinderprogramma hebben gemaakt omdat hij voor de mensen met alleen maar kennis van toen nu steeds, waar hij ook binnenkomt, Meneer Kaktus is.

Met de kennis van nu valt dat nog wel mee, maar als hij 74 jaar oud is en mensen blijven hem met de kennis van toen herkennen als Meneer Kaktus, dan lijkt me dat vervelend, maar dat denk ik allemaal weer met de kennis van nu.

Als u deze column al zes keer hebt moeten teruglezen, om te begrijpen wat er staat en waar hij over gaat, dan komt dat omdat u hem leest met de kennis van nu. Pas over zes jaar zal deze tekst, met de kennis van toen, goed worden begrepen. Nu is het gewoon een column van NU.nl maar straks, met de kennis van nu, zal men deze column duiden als een typische column van toen.