De Nieuwjaarsduik. Alweer zo’n commercieel lul-ideetje dat ergens met de voeten op het bureau is verzonnen door wat reclamemensen. Je ziet ze zo zitten brainstormen voor Unox. Door Nico Dijkshoorn.

“De Unox-Nieuwjaars-borrel. Is dat niks? Doen we het midden op de dam, met een kopje soep er bij. Of is dat te Leger des Heils?’’

‘’De Majoor Bosshardt verkiezing dan, wie in een jurk, met een petje scheef op zijn kop, de meeste Strijdkreten kan verkopen en dan mag je een jaar lang gratis magere worst eten. Is dat niks.”

Enz. enz. Totdat er iemand Nieuwjaarsduik heeft gemompeld.

Hollende vrouwen, gefotografeerd als ze net de zee weer uit banjeren, met een Unox-deken om de schouders en een tamp Unox-worst tegen de wang. Ik moet zeggen, dat had slechter uit kunnen pakken.

Het is een traditie geworden. Dat verbaast mij niets. Als Nederlanders met 30.000 man tegelijk ergens op af kunnen hollen dan zullen ze het niet laten. Leg ergens een stuk jonge kaas in de etalage, zet er een bordje bij dat de eerste bezoeker met 40 % korting gebruik mag maken van Sauna John van Engelen en er ligt een rij slaapzakken door de stad.

Geen enkel ander volk is zo makkelijk te paaien. H & M hoeft alleen maar aan te kondigen dat Masoko Ijitsu, bekend geworden door zijn vissenkophoedjes en de bijpassende omgekeerd getailleerde fluwelen pantalons, een speciaal jasje heeft ontworpen en er staan een paar honderd gillende huisvrouwen voor het filiaal.

Laten wachten, wachten, dan dan de deuren open. Camera binnen ophangen, de vrouwen filmen als ze zich gillend dwars door de afdeling ondergoed vechten en je haalt in Nederland zelfs het nieuws.

Ik verlang intens naar de ouderwetste reclame. Naar de handgeschilderde zin achter op een haringkraam. “Haring van Arie, beter dan een rauwe kanarie” De creatieve onmacht van de jonge ondernemer, die ontroert mij. Gisteren stond ik in Gouda voor dierenwinkel Brokken Enzo. Ik schreef er, tijdens mijn theatershow, een gedicht over.

We hebben
met wat vrienden
namen zitten verzinnen
voor mijn dierenwinkel
er werd stevig gedronken
ik hang met
mijn kop
in de wc-pot
ik voel weer een
golf aankomen
en ik denk
dat is hem
brokken enzo

“Peters vlees, als je van vlees houdt.” Dat waren nog eens reclame-uitingen. Niks hollen, geen geschreeuw. Nee, een aangetrouwde achterlijke neef, die iets achter op je gebakskraam schilderde. “Heb je zin in een flappie of een taart, als de wiedeweerga dan naar de andere kant van de kraam waar mijn aangetrouwde familie staat, bakker Ad van der Vaart (ook voor al uw rauwe shoarma)”

Onhandigheid, die maakt me weerloos. Het individu, zwoegend op een pakkende tekst. Je winkel The Snackcorner noemen en er dan achter komen dat je helemaal niet op de hoek zit. Bij dat soort zaken wil ik naar binnen. Een notenbar die een “Feestmix” aanbiedt, ik kan er nauwelijks weerstand aan bieden.

De worsteling van de startende middenstander, zoveel mooier dan dat domme gehol op het strand. Het ijzeren busje, op de toonbank van een videotheek, met vlak daarvoor de handgeschreven tekst: “Voor Arme Negers”, zoveel mooier dan een tijdelijke korting op de vele extra’s van het nieuwe model Mercedes.

Gisteren heeft Kim Holland, fulltime kin met tieten, aangekondigd dat ze mee zal hollen bij de nieuwjaarsduik. Een passende straf voor Unox. Vlees willen verkopen en dan die twee, onafhankelijk van het lichaam, met siliconen gevulde waterbedborsten, hangend aan de geilste oma van Nederland, voorbij zien komen.

Die twee lillende kilo’s gemengd gehakt met twee ons harde tepels voor je zien, als je voortaan in een worstje prikt. Uiteindelijk keert dom gehol voor een product zich keihard tegen je.