Ik lees net dat er een Franse vrouw drie weken lang in haar badkamer heeft vastgezeten. Zonder orgaanvlees. Ze kon drie weken lang geen hersens, maag, lever of long eten. Dat moet een hel zijn geweest. Door Nico Dijkshoorn.

Fransen, die kunnen net een minuut zelfstandig pissen en dan staan ze al te trillen van ellende. Dan vraagt het lichaam onbarmhartig om koeientong.

Toch denk ik dat ze er later met weemoed aan terug zal denken. Die drie heerlijke weken in haar badkamer. Ze heeft zich in leven gehouden met water, lees ik in het bericht. Waarschijnlijk als een poesje, likkend aan de onderkant van een kraan.

Dat drinkt het lekkerst, maar niemand doet het nog. Er staat altijd wel iemand te kijken. Deze Franse vrouw kon drie weken lang onbekommerd naakt aan de kraan likken. Als een heel lief hertje.

Het lijkt mij fijn om op die manier water te drinken. Als een dier. Steeds omkijkend of je niet wordt verscheurd. Het lijkt me heerlijk om water uit een bad te moeten likken. Het avontuur van de drinkplaats. Schalks, steeds de oogbollen ronddraaiend, je voortbewegend op je buik, alsof je door hoog gras tijgert, tergend langzaam op de waterkraan af. Zoiets maakt je nederig.

Je voelt je weer heel even erg oer. Deze Franse vrouw weet nu hoe het voelt, teruggeworpen worden, weer moeten vertrouwen op je instinct. Eenzame opsluiting met stromend water, ik zou er geen nee tegen zeggen. Lekker 8 uur in bad zitten.

Ik ben benieuwd naar haar verhaal. In een badkamer ga je anders naar je eigen lichaam kijken. Je zit in bad en je voelt het water kouder worden. Dan laat je wat heet water er in stromen. Dat komt dicht bij rebirthen. Ik hoop dat de vrouw een saai, ouderwets bad had. Niet zo’n gekkenhuis met zeventien verschillende spoel-en masseerbelevingen.

In vakantiehuisjes staat de hele familie uitzinnig om zo’n bad heen te springen. Hoera! Hoera! Er zit een rugdouche op. En er gaan lampen aan als het bruist! Een bad met de verlichting van een flipperkast. Hoera!

Al na 20 seconde verlang je intens naar een normaal bad. Ik zie de charme niet. Het ene moment zit je lekker te lezen en een seconde later wordt onder bovenmenselijke kracht een straal verlicht water rechtstreeks in je hol gespoten. Felle lampen in een bad en gekolk om je oksels heen, ik word er doodzenuwachtig van. Het is de ziekte van De Nieuwe Waterbeleving.

Golfslagbaden, daar is het mee begonnen. Het ene moment trek je nog mijmerend baantjes in een gezellig, onverlicht zwembad, je hoort een toeter en een moment later hang, of je wilt of niet, met je zwemboek schuin op je hoofd, doodsbang om de nek van een wildvreemde man.

Ik zou er een moord voor doen, drie weken in een badkamer. Af en toe mensen die aan de deur kloppen en vragen of het goed gaat. Sta je net aan een flesje parfum van zestien jaar geleden te ruiken. Die deed je op toen je de knoopjes van je overhemd nog dicht kreeg. Je plakt rubber plaatjes op de rand van het bad. Je bestudeert de spiegel. Hoe maken ze zo’n ding eigenlijk. Je kijkt je ogen uit. Zo’n zwanenhals, onder de wastafel, je moet er maar opkomen.

Eenzame opsluiting in je badkamer, het zou wel eens een trendje kunnen worden. Zonder eten 21 dagen lang met een stuk ijzer op de zijkant van je bad rammen, gewoon omdat je er zin in hebt. Keihard drie weken lang solo’s van Sonny Rollins nazingen. Eenzame opsluiting met voldoende water. Prachtig.