Jammer dat niet wat meer volwassenen solo de wereld rond willen zeilen. Het zou veel oplossen. Gordon bijvoorbeeld, die mag van mij, desnoods gesubsidieerd, onafgebroken de wereld rond reizen op zoek naar een publiek dat hem wel omarmt. Een hoop frisse lucht, af en toe een windhoos door zijn longen, het zou hem goed doen. Door Nico Dijkshoorn.

Ik ervaar de berichtgeving over Gordons wisselende gezondheid als nog vervelender dan de opnieuw over ons uitgestorte berg nieuws over Laura, het zeilmeisje. Het is inmiddels geworden zoals het klinkt: een heel slecht kinderboek over een deksels meisje en 10 miljoen veldwachters.

Een horror-scenario, als je alleen de wereld rond wilt zeilen, al die aandacht. Het hele idee is toch dat je solo zeilt. Dat je alleen aan boord stapt, nog wat wordt nagezwaaid door een verwarde oma, je ouders en een broer en daarna maar zeilen. Solo.

Zo zal dat met Laura niet gaan. Die wordt uitgezwaaid door een halve provincie dagjesmensen. Kijken of ze het echt kan, zeilen. Er zullen aanwijzingen worden geschreeuwd. Geert Wilders zal er zijn. “Pas op bij Afrika! Daar wonen negers! Niemand meenemen naar huis hoor!”

Het wordt misschien wel het gezelligste vertrek ooit, nog fijner dan The Golden Earring, die ooit, uitgezwaaid door honderden fans, vertrokken naar het verre Amerika, om korte tijd later alweer naar huis te vliegen omdat bleek dat men daar geen haring verkocht. Wanhopig waren ze op zoek geweest naar het gewone, tussen al die hijgende yanks.

De reis van Laura is, qua romantisch en qua impulsief, al voorgoed verloren. Laten we eerlijk zijn, dit is gevaarlijk reizen voor beginners. Zo kan ik het ook, met de goede raad van half volwassen Nederland in mijn nek. Overmorgen kondig ik aan dat ik 40 keer heen en weer ga zwemmen naar Engeland en dan maar wachten wat er gebeurt.

Mijn moeder zal protesteren. "Hij heeft niet eens zijn A-diploma, die oetlul. Nico is altijd mijn slechtste kind geweest. Die lul kan niks. Niet eens een fatsoenlijke column schrijven. Die lulgedichten van hem. Ooit een woord horen rijmen? Nee. Kan die zakkenwasser niet. Als hij jouw lootje trok met sinterklaas was je de lul. Kreeg je zo’n schijtlollig zinnetje van 5 woorden en een boek van iemand die je niet wilde lezen. Was je lekker klaar mee. En die gaat nu naar Engeland zwemmen? Jammer. Ik had India gehoopt of verder.”

Dat van dat diploma is waar. Nooit gehaald. Ik was de huilende jongen achter in de bus. Ik snapte de akoestiek van een zwembad niet. Het geschreeuw van volwassenen, de verbijsterende pret om mij heen, het gespartel in water, ik werd er alleen maar heel erg verdrietig van. Kledinghaken in zwembaden, nooit gesnapt hoe die werken.

Dat zouden mooie dingen zijn om tijdens het solozwemmen over na te denken. Ingesmeerd met een mengsel van ossenvet en beverboter, naar de krijtrotsen toe zwemmen. Mijn armen, ploegend door het water, de golven, de rust en dan maar denken.

Ik dacht steeds dat Laura daar ook naar zocht. De afzondering. Een boot en een zeil. De duisternis op zee en weten dat er onder je Hele Enge Grote Vissen passeren, vissen die ook alle tijd hebben om na te denken, over de evolutie bijvoorbeeld. Waarom hebben zij geen pootjes en een bek vol tanden? Land, dat lijkt ze zo leuk.

Ik zag Laura deze week in het programma On Air van Harm Edens en er bleef weinig over van dat romantische fantasietje. Laura vindt het heerlijk als we ons er mee bemoeien. Ze praat graag voor camera’s. Ze legt steeds maar weer uit dat ze geboren is op het water. Een verhaal dat ze een leven lang van haar ouders heeft gehoord. Een last voor het leven, dat soort verhalen, als je ze aan de verkeerde kinderen vertelt.

Kijk wat er van Gordon terecht is gekomen. "Pappa zag jou uit mamma komen en we dachten meteen: dat wordt een volkszanger in een te strakke witte broek met gezondheidsproblemen”. Ook Gordon stelt zijn familie niet graag teleur.

Ik zag, in het programma, een meisje dat geniet van alle aandacht. Laura wil helemaal niet alleen zeilen. Ze wil zich, net als miljoenen andere kinderen, onderscheiden. Niet onopgemerkt blijven. Ze wil worden toegejuicht bij aankomst. Niet alleen door haar familie, maar door ons allemaal.

Het is de ziekte van Idols. Niets bijzonders kunnen en daar toch beroemd mee willen worden. Laura is precies het tegenovergestelde geworden van een solozeilster. Hoe ver ze ook vaart, die is nooit meer alleen.