Liever Pierre dan John

Ik vind dat er de laatste weken nogal lullig wordt gedaan over Vader Abraham. Dat is onterecht. Het is nogal makkelijk om de eenvoud van zijn melodietjes en teksten te bekritiseren, maar niemand lijkt in de gaten te hebben dat Vader Abraham een groot tekstdichter is. Een man die schrijft in een Hollandse traditie. Versjes en liedjes op het ritme van een eeuwenoude klompendans. Door Nico Dijkshoorn.

Ik hoor liever liedjes van Pierre Kartner dan de gedrochten van John Ewbank. Mooischrijverij, dat is het. Weer een CD vol moeten kakken met 12 liedjes die ongeveer gaan over wat de gemiddelde klootzak jaarlijks meemaakt en dat opschrijven alsof het poëzie is. Iedereen kan het, een Ewbank-tekst schrijven. Denk aan het laatste waar je om hebt gehuild. Verzin daar een heel lelijk modern woord bij en suggereer daaromheen veel gevoel en drama. Klaar.

Een voorbeeld. Heb je onlangs gehuild om een overleden vriend, dan werkt het als volgt. Kies eerst een lelijk woord. In dit geval spaarlamp. Denk er een piano-melodietje onder.

goede vriend
de aarde aan je lippen
goede vriend
zoals je daar nu ligt
je dochter lijkt op jou
dezelfde bange stappen
ze lijkt zoveel op jou
een spaarlamp, een gedicht.

Wat het betekent maakt niet uit. Er is iemand dood en er wordt gesproken over een dochter. Voor 12 jaar nummer 1 in de uitvaart top 10. Kassa

Alcoholhoofd

Nee, dan Pierre Kartner. Ik zie het niet snel gebeuren, iemand die langzaam met zijn kist de grond in zakt en de familie die hevig geëmotioneerd luistert naar Het Smurfenlied. Pierre is niet zo van de dood. Meer van het leven. Je gaat Ome Sjaak, die net met groot succes zijn lever naar god heeft gezopen en nu met zijn vertrouwde alcoholhoofd ligt opgebaard, niet eren met 'Het kleine café aan de haven'.

Schrappen

Pierre Kartner zou te simpele teksten schrijven, maar daar ben ik het helemaal niet mee eens. Pierre is juist de man van het weglaten, het schrappen. Niet veel kunstenaars kunnen dat. Bijna altijd is kunst te veel en overdadig. Tot op het bot weg durven snijden, dat durven niet veel mensen en dat is wat Pierre al een leven lang doet. Alleen de essentie blijft over: Ik ben verliefd (Sha-la-lie).

Hoeveel duidelijker kan je de euforie die bij een verliefdheid hoort beschrijven? Je kunt daar veertien coupletten over vol lullen, maar Abraham raakt hier de kern. Zou een Chinees deze tekst hebben gekalligrafeerd, dan zaten er 120 tekstwetenschappers zachtjes omheen te murmelen en zou de eenvoud juist worden geroemd. In 1 simpel zinnetje vat Pierre Kartner hier de zin van het bestaan samen. Ik ben verliefd (Sha-la-lie).

Warme honing

Eerst die prachtige eerste drie woorden. Een statement. Wie zegt dat nog in het openbaar? Pas als Robert ten Brink je, na 30 jaar afzondering, uit je huis sleurt en je confronteert met je grote jeugdliefde, durf je het te prevelen. Maar zo maar, vanuit het niet, omdat je het voelt, prachtig!

Pierre roept met een paar woorden een hele wereld op. Niks lelijke woorden. In het werk van Pierre Kartner komt nooit een afstandsbediening voor en zitten geen woorden als accepteren. Je hoort zijn liedje, zingt het een minuut later ongemerkt na en verdomd, je bent weer dat meisje, dat jongetje van een jaar of 16, op de fiets, met een buik vol warme honing. Je bent verliefd (Sha-la-lie). Je fietst opeens wat harder. Meer is er niet. Meer heb je niet nodig. Je bent gelukkig. Totdat je de volgende kutplaat van Borsato hoort.

NUwerk

Tip de redactie