Wat ik graag mag doen: een servicedienst bellen en zomaar een beetje in het wilde weg klagen. Niet zoals in het programma Keuringsdienst van waarde. Door Nico Dijkshoorn

Dat wordt een beetje flauw, aan iemand van Calvé vragen door wie de pinda’s van hun vliesje zijn ontdaan. Dit onderdeel in het programma, het filmen van een programmamaker terwijl hij met een hele domme voorlichtster van Happie Ontbijtkoeken belt, verveelt me. Dat weten we nu wel. “Maar u weet dus niet of die gewelde rozijnen uit Kreta of uit Cyprus komen?”

Ik ben al een station verder. Die verbazing ben ik al lang voorbij, dat voorlichters en helpdesk-medewerkers bijna standaard reageren met dom gesnuif en gedraai. Daar ligt juist mijn basis. Mijn bellen is één grote wraakoefening, ik geef het eerlijk toe. Verwarring zaaien in het kamp van de tegenstander, daar komt het op neer.

Ik improviseer meestal. Ik kijk achter op een zak chips en daar staat altijd wel ergens een telefoonnummer. Mijn ervaring is dat je dan niet te lang moet nadenken. Gewoon bellen en maar kijken waar het schip strandt.

De eerste zin moet zo verwarrend mogelijk zijn. In het geval van de chipsvoorlichter werd het de volgende openingszin: “Goedemiddag, de straatverlichting knippert. Nee nu niet meer. Ja, nu weer wel. Nee, weer niet. Ja, gaat ie weer.” Daarmee zet je meteen een sfeertje neer.

Verward persoon

Het gaat om het desoriënteren van de voorlichter. Laat zo’n eerste zin maar even bij ze indalen. Ik kan erg genieten van dat beeld alleen al. Daar zitten ze dan, als Hoofd Voorlichting Paprikachips met Ribbeltjes, met allemaal product-informatie om zich heen. Moeten ze zich gaan buigen over knipperende straatverlichting. Meestal proberen ze je weg te zetten als “een verward persoon.”

Dan moet je keihard counteren. Hang een lulverhaal op en laat ze er niet tussenkomen. “Wat deze vraag met chips te maken heeft? Nou dat zal ik u zeggen. Twee weken geleden zeg ik tegen Dinie van Rob, die van die caravan, ik zeg tegen Dinie van Rob, volgens mij is Ali van Theo zwanger van dinges, nou ja kort verhaal lang, ik daar naar toe, ik bel aan en ze doet open. Ik zeg, zeg hoer, heb jij je laten bezwangeren door Theo, want iedereen weet dat Theo een beetje invalide is, maar dus niet in zijn onderlichaam blijkbaar en dat kan je zo’n kind niet aandoen, een vader die rolstoel danst, ja dat is schandalig, maar zij zegt, “nee meid hoe kom je er bij, ik menstrueer me het lazarus.

Wij lachen, zo van hahahaha, hahaha, hahahaha, maar dan veel hoger en langer, dus hahahahahah, hahahahaha, hahahahahaha. Nou ja, ik kom twee uur later weer thuis en ik hoor net mijn wasmachine afslaan. Ik luisteren, en ja hoor, piep, piep, piep. Schitterend geluid vind ik dat.

Maar goed, als je daarna chips eet, wat vindt u daar van, kan dat kwaad voor een nierpatient? Ik vraag het even want Bart de Graaff werd met een zak ribbelchips in zijn handen gevonden.”

Afwasmiddel

Tijdens het antwoord zet ik hem op de intercom en doe ik kleine handwasjes, met een afwasmiddel waar ook een telefoonnummer achterop staat. Daar verheug je je dan alweer op, op dat telefoontje. “Goedenmiddag, ik zit hier met de marrygoround capsule met dubbele dekking en nu vroeg ik mij af of je daarmee mag reizen.”

Het is allemaal niet zo moeilijk. Wachten tot aan de andere kant wordt gezegd: “als u vragen hebt over betalingen, kies dan een 2”, en dan meteen op 4 drukken. Wachten tot ze opnemen en zeggen: “ik drukte per ongeluk op 3.”

Ook heel fijn is het reageren op de zin: “met Martijn Ralee, bedankt voor het wachten.” Kan je ook van alles mee. ‘Jij ook bedankt Martijn voor het roeien” of “Dank je Martijn, jij ook nog bedankt, een beetje laat, voor Hiroshima”.

Dan open je zo een gesprek tenminste eens niet klassiek.
Ik doe goed werk. Fantasie in die argeloze bellers hun koppen trappen. Graag gedaan.