Heldendaad: vuurtje doven

Hoera. We hebben een Nederlandse Held. Niet omdat we een middel tegen een ongeneeslijke ziekte hebben gefabriceerd, niet omdat we op een laaglandbaan het hardst schaatsten. Door Nico Dijkshoorn.

Nee, omdat een Nederlander met zijn handen een vuurtje heeft gedoofd.

De filmpjes in het programma American Funniest Home Video’s bestaan voor 80% uit dit soort beelden.

Een niets vermoedende persoon staat vrolijk lachend, iets voorover gebukt, wat te rommelen in een kerstboom of hangt met zijn kop vlak bij een fonduestel en opeens zie je een voortrazende heidebrand over zijn kop trekken.

Laurel and Hardy

Dat heeft iets koddigs, iets Laurel and Hardy-achtigs. Als je er een pianomuziekje onder zet is het meteen volmaakt. De brandende figuur heeft eerst niets in de gaten. Pas als vrienden en familieleden heel hard met de vlakke hand boven op zijn hoofd beginnen te rammen begint er iets door te dringen.

Na de ontdekking volgt de kolderieke rennende beweging nergens naar toe. Mensen in brand gaan hollen, dat is een wetje. Kindje kijkt naar insect op de zitting van een schommel, haar vader springt tegelijkertijd aan de andere kant op het zitje. Ook een wetje.

Snoekduik

Het vuur dat door de Nederlandse Held werd gedoofd, ontstond boven Detroit in een vliegtuig. Een mislukte ontsteking van een explosief werd door Onze Held direct beantwoord met een snoekduik op de rug van de verdachte. Een smeulend vuurtje op diens been werd uitgeslagen met de handen.

Ik vind dat we het ook wel eens verdienen, een Nederlandse held. We zitten al jaren in Afghanistan, omdat Amerika daar zit, en nooit hoor je eens dat we heldendaden verrichten. Er bedekt nooit eens iemand met zijn lichaam een vrouw, vlak na het ontploffen van een granaat.

Nooit duikt er eens iemand voor een kind om de kogel op te vangen. Het is allemaal van dat ontzettend niet grappige bermbommengedoe. Daar kan je qua drama heel weinig mee, de bermbom.

Rokende schoenen

Als je geluk hebt blijven er na de ontploffing twee rokende schoenen langs de kant van de weg staan of valt het lichaam 100-en meters verder in een pan Talibansoep, maar meestal zie je alleen maar een gat in de grond.

Dat soort geweld begrijpen wij niet meer. Het moet individueler heldendom zijn, dan snappen de yanks en wij, die al een eeuw achter ze aan hobbelen, het beter.

Een geschenk uit de hemel dus, deze aanslag. Het kan geen toeval zijn dat de briljante tekstschrijver David Simon, bekend van onder andere de beste tv-serie ooit, The Wire, twee dagen geleden bij de VPRO vertelde dat Amerikanen helemaal murw zijn gebeukt door de western cultuur.

Dat begrijpen mensen, een loner die een stadje binnen rijdt, orde op zaken stelt en daarna, met een fijn muziekje er onder, naar de horizon rijdt.

Rambo

Rambo, die in zijn eentje een hele woestijn leeg veegt en aan het eind van de film met een scheve bek aanvalt op 4000 baarden, dat is duidelijk.

Pas als alles tot individuele proporties is teruggebracht, als Het Kwaad een donkere man en Het Goede en knokkende en vuur dovende kaaskop is, dan halen we opgelucht adem.

Avatar

De nieuwe film Avatar zit boordevol met dit soort Messias thematiek. De reddende westerling die, in den vreemde, zelf veel leert, maar tegelijkertijd dit keer geen zwarte, maar blauwe mensen leert hoe ze met oorlog en vrede om moeten gaan.

Prachtig vormgegeven, technisch een wonder, maar toch blijft de nare nasmaak: de hoofdrolspeler wil pas de Messias uithangen als hij in ruil daarvoor een paar gezonde benen terugkrijgt.

Want van alles voelen en uitwisselen met andere culturen en een beetje de held uithangen, dat doen we niet zomaar gratis en voor niets.

NUwerk

Tip de redactie