Zeg nee tegen de vereniging

Het is de week van de clubs. Website Joop presenteert zich als een fijne linkse jongens- en meisjesclub en de nieuwe omroepen Powned en Wakker Nederland als de jongens en meisjes van het ontbrekende rechtse geluid. Door Nico Dijkshoorn.

Ik heb niet zoveel met mensen die zich verbonden voelen. Daar komt meestal ellende van. Verenigingen, ik wantrouw ze.

Ik wil bijvoorbeeld gewoon op zaterdag naar mijn zoon kijken als hij voetbalt en daar niet op een schoolbord lezen dat ik het komende half jaar drie keer kantinedienst heb en in februari begeleider ben voor het toernooi in België.

Het individu heeft het lastig in het Nederland van Balkenende. Deze week zag ik verschillende mensen opzichtig zoeken naar hun identiteit en werd op een wat ongezonde manier de tegenstelling links-rechts met stevige Koude Oorlogstaal neergezet.

Joop

Eerst was daar deze week Joop, de site die links Nederland van nieuws en achtergronden gaat voorzien. De hopman heet daar Francisco van Jole. Niet iemand die ik ken als een man die wil verbroederen.

Zo lang ik Van Jole ken en lees, en dat is al heel lang, heeft hij gepreekt voor eigen parochie. Van Jole is al een werkzaam leven lang te vinden in dezelfde hoek.

Nu heeft hij een site waar gelijkgezinden gezellig op krukjes om hem heen zitten en luisteren hoe de wereld in elkaar zit. Dat doet Van Jole graag, uitleggen. Luisteren minder graag.

Bij Pauw en Witteman resulteerde dat in een vreemde mededeling. Hij ergerde zich aan bepaalde columnisten en opiniemakers in de Volkskrant.

Dat waren regelmatig mensen uit het rechtse kamp. Daar las hij de Volkskrant niet voor. Dat vind ik nogal benauwd gedacht, je krant willen blijven zien als een clubblaadje. Nieuws zien als iets waar je op politieke kleur in selecteert.

Gekleurd

Nu, bij Joop, kan Van Jole zich naar hartenlust uitleven en tevreden alleen maar lezen wat hij zelf ook al vindt. Je vraagt je met terugwerkende kracht wel af hoe gekleurd al zijn stukjes tekst in het programma 'De leugen regeert' zijn geweest. Je vermoedde het wel, maar nu is het volstrekt duidelijk: dat waren links socialistische dictaten uitgesproken voor de gelovigen in de linkse kerk.

Ik vind eigenlijk precies het omgekeerde. Ik lees juist graag kranten waar een tegengeluid in staat. Ik schrijf ook graag op plekken waar het ongemakkelijk is. Waar men helemaal niet op mij zit te wachten. Alleen dan wordt het spannend en kan er zo iets ontstaan als toenadering of discussie.

Ik schreef jarenlang zo graag op GeenStijl, juist omdat het publiek voor een groot gedeelte bestond uit brallende boekverbranders. Lezers van Voetbal International, ik zou er niet direct mee op vakantie gaan, maar ik schrijf er graag voor.

Als de EO mij morgen vraagt of ik een column wil schrijven, dan doe ik dat meteen. De PVV die mij tijdens een congres een gedicht voor wil laten lezen, ik ben er. Dwars door alle vastgelegde denkrichtingen heen beuken, volgens mij is dat de enige manier om een beetje het hoofd vrij te houden van dogma’s en halve waarheden.

Powned

Powned kampt met hetzelfde probleem. Zij worden inmiddels gezien als een rechtste omroep. Dat stuurt het denken. Dat vind ik jammer. GeenStijl was juist altijd zo boeiend omdat ze van alles tegelijk waren. Iedereen, links of rechts, kon klappen verwachten als er werd gekonkeld en gedraaid.

Sinds GeenStijl volledig in handen is van De Telegraaf vind ik het een minder interessante site. Het is de laatste jaren allemaal net iets te opzichtig gestuur en gemanipuleer richting een rechts politieke heilstaat.

Voor iedereen een helikopter en een vrouw die je zes keer per dag zuigt, voor alle links of rechtsdragende mannen. Dat werk.

Twitter

Ik ben eigenlijk maar van één club. Twitter. Eindelijk weer eens een medium dat dwars door alle politieke richtingen heen ramt. Vergeleken bij Twitter lijken Joop en Powned nu al hopeloos ouderwets.

Twitter geeft een permanent veranderend beeld van de wereld om je heen. Die blijkt vooral onvoorspelbaar rijk geschakeerd te zijn.

Twitter liberaliseert de informatiestroom. Je volgt wie dat verdient, je volgt dat wat je graag leest. Dat voelt veel beter dan een zwoegende redactie die ‘s ochtends met elkaar een fijne linkse of rechtste site in elkaar draait.

Tip de redactie