Dirk Scheringa wil een film maken. Die aankondiging laat me maar niet los. Ook door het moment waarop Dirk het wereldkundig maakte. Daar zag je even het zorgvuldig aangebrachte laagje boerenlullen vernis afbladderen. Door Nico Dijkshoorn.

Meneer zat nu al, midden in een faillissement, zijn nieuwe projectjes aan te kondigen. Een boek en een film.

Het moet een vreemde plek zijn om in rond te dwalen, het hoofd van Scheringa. Aan de rand van een graf vol familieleden staan en denken: morgen eet ik lekker weer eens een keer hachee. Vergelijk het daar maar mee.

Precies op dat moment, de aankondiging van de film, zagen we het narcisme bijna tastbaar uit Dirks keel stromen.

Gekloot

Je moet dat durven, weten dat door jouw gekloot en gekonkel honderden, zo niet duizenden mensen naar hun geld kunnen fluiten en dan al bezig zijn met de reclame voor een boek en een film.

Dat zit qua schaamteloosheid heel dicht in de buurt van Marco Borsato, die ons vraagt nu eens niet voor negerkindjes zonder knie te geven, maar om hem te helpen Diana Ross te kunnen betalen.

Hollandse Ziekte

Het is een Hollandse Ziekte aan het worden, om dit soort egomaan gelul, dit soort zelfverheerlijking en verrijking weg te zetten als een heldendaad. Blijkbaar wil de gemiddelde Nederlander met een geleende keuken er maar niet aan dat hij belazerd is.

Het is als met het kopen van een nieuwe televisie. Je hebt je in de winkel om laten praten. HD kwaliteit is het helemaal, meneer.

Mag ik u wijzen op de breedbeeld a go go functie en de digitale vertaling in het unieke follow satelite systeem waardoor u altijd op de hoogte blijft van bepaalde dingen enzo, alles natuurlijk met onze bekende hertz fine tuning intens button.

Zal ik hem meteen maar voor u inpakken?

Sufgeluld

Thuis sluit je helemaal sufgeluld je televisie aan en zit je verbijsterd naar een hortende en stotende opeenvolging van gruis te kijken. Je weet het meteen: je hebt een televisie van 1800 euro gekocht die de snelheid van een voetballetje op de televisie niet eens kan vertalen in een normaal beeld.

Miskoop. Weg spaargeld. Google op zo'n televisie en je leest alleen maar juichende recensies. Mensen gaan nog liever dood dan dat ze toegeven zwaar te zijn opgelicht.

Sluw

Zo moet het met Scheringa ook zitten. Het is vervelend om nu aan de buren toe te moeten geven, dat zij toch gelijk hadden als ze je waarschuwden. Scheringa is inderdaad een sluw opererende volksmenner, die zijn slachtoffers heeft gezocht onder mensen die dromen van een echte keuken met knopjes voor het gas, Juist dat inzicht, weten dat je bent belazerd, maakt de mensen nu mild.

Daarom staan de slachtoffers nog steeds te klappen voor Dirk. De ontkenningsfase. Je er niet bij neer willen leggen dat je er bent ingetrapt. Zoals je altijd nog even 20 minuten blijft zoeken naar je gestolen fiets, terwijl je al lang weet dat je hem kwijt bent.

De woede dat het jou is overkomen. De schaamte. Precies die mensen heeft Dirk altijd als klanten gezocht.

Filmkijker

De man met het minimale loontje die droomt van een inbouw-keuken of een erkertje, daar heeft Scheringa zijn tanden in gezet. En razendsnel schakelt hij nu naar de volgende doelgroep wilsonbekwamen. De lezer en de filmkijker.

Dirk is niet gek. Die voelt precies waar de kritiekloze nababbelaar zit. In een sector waar Arthur Japin als een groot schrijver wordt gezien en de onbedoeld komische film Zwartboek binnen wordt gehaald als een meesterwerk, juist in die hoek moet veel geld zijn te verdienen. Dirk voelt als geen ander waar de net boven zijn intellectuele macht levende en kritiekloze koper zit.

Die film, daar verheug ik me op. Marco Borsato als Dirk Scheringa en, want het moet weer goedkoop en het heeft al eerder gewerkt, alle medewerkers van de DSB bank laten spelen door zwarte kindsoldaten. Een film vol met goedkope, wanhopige acteurs. Marco Bakker rijdt schreeuwend een bank binnen. Jules Croiset speelt een Palestijnse investeerder.

Ex-burgemeester Vreeman doet iets in een oranje vestje met een toneelgebitje in.