Bijtschildpadden maken alles kapot

Hier kon je natuurlijk op wachten. Bijtschildpad ontsnapt in Diever. Hoe vaak heb ik hier, op NU.nl notabene, niet gewaarschuwd voor het houden van dieren die onze Nederlandse cultuur niet begrijpen. Door Nico Dijkshoorn.

De manier waarop wij ons in Nederland hebben afgekeerd van oergezellige Nederlandse dieren als de huismus, de veelkruinige marmot en het konijn, die schofterige gang van zaken, de harteloze manier waarop wij dieren met puur Hollands bloed de rug hebben toegekeerd, het keert zich nu keihard tegen ons.

Nog niet eens zo heel lang geleden, een jaar of veertig, stonden we in een dierentuin met het zweet op ons rug te kijken naar vier lusteloze krokodillen.

Uitheemse dieren, daar moest je nog voor reizen. Je stond voor hun hok en las op het informatiebordje waar ze leefden en wat ze daar uitvoerden. Fijne teksten waren dat.

Schaafloerie

“De schaafloerie benadert zijn vrouwtjes van achteren en geeft door het uitstoten van een accordeon-achtige klank te kennen dat zijn scrotum, overigens een gewilde lekkernij in Polynesië, geledigd moet worden.” En dan ging je daar naar staan kijken.

Meestal zaten ze onbeweeglijk vier uur lang naar een loshangend draadje te kijken dat uit het plafond van hun verblijf hing, maar fuck, alleen de tekst en de wetenschap dat de schaafloerie van het ene op het andere moment in een geile trekharmonica kon veranderen, het was genoeg, in die tijd.

‘s Avonds reed je met je gezin naar huis en vertelde je aan de buurman, over de heg heen, dat je wilde dieren had gezien. “Met een staart, en haar. Je weet niet wat je ziet.”

Verhalen

Dat was toen. Tegenwoordig wil iedereen een uitheems dier door zijn kamer laten banjeren. Ik ken de verhalen, omdat ik zo dicht op de natuur zit en tegelijk een mensenmens ben. In Leeuwarden woont een alleenstaande man die twaalf gnoes houdt.

Dan zeg ik, ok, als je op een boerderij woont en je kunt die gnoes een soort van Nederlands dierengedrag aanleren, dus niet dat domme geloer steeds of er nog leeuwen om ze heen sluipen, maar dat ze bijvoorbeeld een koe-achtig geluid maken als de zon opkomt, dan zou dat nog kunnen, maar deze man woont in een flatje met twee kamers.

Ik vind dat je de gnoe dan te kort doet. Er staan er alleen al vier in zijn keuken. Als je een flesje ketjap nodig hebt ben je drie uur bezig om je tussen die poten door naar de keukenkastjes te worstelen.

Vale gier

Het probleem werd tot nu enorm onderschat. Dat moest allemaal maar gewoon kunnen, met een vale gier aan een touwtje door het centrum van Ootmarsum wandelen. In Schiedam woont een gezin met twee miereneters in huis. Dat is een hel.

Mensen denken daar niet over na. Die zijn in het buitenland, smokkelen zo’n miereneter mee in hun handbagage en zitten binnen een half jaar opeens doodsbang in hun huiskamer, terwijl er een agressief allochtoon dier rusteloos om hun heen loopt, snuivend op zoek naar mieren.

Tot nu toe ging dat allemaal redelijk goed, maar ik heb steeds gezegd, ook op de redactie van NU.nl, waar ik iedereen één keer per week even bijpraat over het laatste dierennieuws, dat het een keer fout moest gaan. En ja hoor.

Drenthe

Een uitgebroken bijtschildpad in Drenthe. Daar zijn we lekker klaar mee. Het erge is dat zo’n beest helemaal geen idee heeft dat hij in Drenthe is. Die vreet zich gewoon door alles heen wat hij tegenkomt. Daar staan die beesten om bekend. Die lopen niet, zoals Hollandse dieren, even een stukje om als ze tegen een cultuurhistorisch element aanwandelen.

Een hunebed, dat knabbelt een beetje bijtschildpad in een kwartier helemaal naar god. Het verkeerspark in Assen, wij zijn daar trots op, hele kleine autootjes met een echte toet-toet er op. Een bijtschildpad wordt gek als hij iets ziet bewegen, dus daar ga je al. Middelgrote bijtschildpadden vreten zich in 12 seconden dwars door de carrosserie van een tractor heen. Die lachen om zo’n speelgoedautootje.

Humor

Wat het zo moeilijk maakt is dat bijtschildpadden niet echt bekend staan om hun gevoel voor humor. Een Nederlandse haas, daar zat je vroeger nog wel eens The Mounties mee te kijken, maar bijtschildpadden snappen het hele concept humor niet. Dat maakt ze bijna onbenaderbaar.

Nu het leed toch is geschied, dan maar enkele tips als u de bijtschildpad onverwacht tegen het lijf loopt. Neem een nederige houding aan. Kleed u voorzichtig uit, en toon hem uw oksels. Lach hem niet uit. Zeg iets over zijn schild, dat het zo mooi dik is of zo. Kijk hem nooit recht aan.

Als hij bijt, niet tegenwerken. Daar wordt de wond alleen maar lelijker van.

Bekijk beelden van een boze bijtschildpad

Tip de redactie