Dixieland voor Connie

Het zijn zware tijden voor de oude diva’s. Patricia Paay - fulltime gebit met heel veel geverfd haar er omheen - zoekt wanhopig naar een nieuwe liefde. Waarschijnlijk iemand die iets minder lult dan Adam Curry. Door Nico Dijkshoorn.

Die bleef, zelfs als hij met een verkrampte kop gereed kwam in Patries, complot theorieën in haar oor schreeuwen.

Adam gelooft heilig in een Da Vinci Code-achtige samenleving, vol complotten en manipulerende vrijmetselaars. Dat gaat vermoeien op den duur, een partner die gekleed in aluminium kleding achter alle bloempotjes kijkt of zijn geneuzel niet wordt opgenomen.

Tepels

Connie en Hans Breukhoven gaan ook scheiden. Alles is volgens de twee goed geregeld. Connie mag gewoon haar wangen, oogleden, nek en tepels houden. De rest is voor Hans. Ook Connie zal opgelucht zijn. Moet toch raar voelen, dat je omgaat met iemand die al zijn losgeld in zijn wangen bewaart. Hans Breukhoven heeft de vreemdste wangen van Nederland. Een knaagdier met een smoking aan. Zoiets.

Hans, weet ik uit zeer onbetrouwbare bron, heeft altijd 60 euro aan wisselgeld in zijn wangen. Dat is de handelsgeest. Bij de Chinees hoeft hij alleen maar zijn mond open te doen, op zijn linkerwang te drukken en er rolt 23 euro uit zijn mond. Met zo’n man is het geen leven. Ook de kinderen worden eerlijk verdeeld. Op kleur.

Dixieland

Dan kun je bij de pakken neer gaan zitten, maar je kunt ook op een heel goedkope manier een zonnetje in je leven toveren. Met dixieland.

Ja, zo makkelijk is het. Mensen worden vrolijk van dixieland. Waarom mag god weten, maar het is zo. Ik zelf wil dingen kapot maken als ik dixieland hoor. Dingen breken. Maar dat schijnt een uitzondering te zijn.

Bijna iedereen die dixieland hoort, wordt vrolijk. Zo is de muziek ook bedoeld. Als hysterisch vrolijk. Laat een dixieland-orkestje naar binnenwandelen bij de begrafenis van een veel te jong gestorven oom, en ze lopen vier minuten later met hun handjes boven hun hoofd om de kist te stampen van vreugde.

Snorren

Zelf haat ik dixieland. Het wordt beoefend door mannen met snorren. Dat is al geen aanbeveling. Ze bewegen er ook bij. Daar is allemaal over nagedacht, door een geheim dixieland genootschap. Om die kudtmuziek zo royaal mogelijk te verspreiden wandelen ze met hun instrumenten. Dat maakt het praktisch onontkoombaar.

Een slechte coverband, daar kun je bij wegblijven. Als je in de verte weer eens een moeder met zes kinderen een nummer van Anouk hoort galmen, dan kan je de andere kant op lopen. Bij dixieland kan dat niet. Die mannen achtervolgen je.

Daarom zie je ze veel bij de opening van een winkelcentrum. Dat is een wet. Eerst een onverstaanbare wethouder die iets doorknipt, dan een ballonnenvouwer en dan onbeperkt dixieland. Als motten komen ze op het licht van etalages af, dixieland-orkesten. Geen ontsnappen aan. Sta je in een slijterij af te rekenen, hoor je ze al weer aan komen wandelen, met die onuitstaanbaar domme vrolijke hatsekiedee muziek.

Tuba

Vooral de tuba is erg. Dat is geen blazen, dat is ritmisch uitademen. Vaak gaan ze naast je staan, dixielandorkestjes. Die kinderlijke leut van die mannetjes omdat ze kunnen wandelen met hun instrument.

Wat ik vaak doe is, met een altijd gebruiksklare tondeuse in mijn zak, in één haal zo’n dixieland snor er af jassen. Staan ze heel beteuterd te kijken, met een klarinet in de ene hand en hun snor in de andere, waar ik dan weer heel vrolijk wan wordt, dus dat is een win-win situatie. Later is zo iemand mij dankbaar, dat hij eindelijk weer eens soep kan eten zonder dat hij dagen later de vermicelli uit die dixieland-borstel staat te boenen.

Maar dat is allemaal heel persoonlijk. Andere mensen kunnen het leven juist weer aan na een kwartiertje dixieland. Op mijn kosten zal daarom een week lang de legendarische dixieland band The New Orleans Chicken Pickers een metertje achter Connie Breukhoven overal mee naar binnen wandelen. Graag gedaan.

Tip de redactie