Gordon in Moskou, het schijnt een langgekoesterde wensdroom te zijn die eindelijk in vervulling gaat. Ik denk dat het ook niet veel eerder had moeten gebeuren. Door Nico Dijkshoorn.

Een jaartje of 7 geleden lieten ze je in Rusland nog aan je tepeltjes in een bak kokende wodka zakken, als er maar het geringste vermoeden bestond van homoseksuele geaardheid.

Dat is tegenwoordig opeens allemaal veel liberaler. Als je er maar bij zingt en je in een geil berenvel kleedt is alles goed.

Nu viert het voormalig Oostblok, als je de deelnemers aan de laatste drie laatste songfestivals bekijkt, uitbundig de herenliefde. En terecht.

In balans

Ik vind het fijn dat uitgerekend Gordon onze uitzend-homo is. Volkszanger Gordon, een evenwichtig mens. In balans. Als hij tenminste niet kermend op zijn bed ligt met een huidziekte.

Gordon ontroert me de laatste tijd een beetje. Hij wil het namelijk allemaal. Hij wil én serieus worden genomen door intellectueel Nederland, én serieus genomen worden door zoveel mogelijk vriendjes die altijd voor een week of drie "de liefde van zijn leven' zijn.

De serieuze

Een naar liefde zoekend mens, dan kan je bij mij al niet meer stuk. Vooral de eerste Gordon vind ik erg aandoenlijk. De serieuze. Die gaf vorige week een interview aan de Volkskrant en je zag aan zijn kop op de foto, dat alleen dat hem al opluchtte.

Eindelijk eens een journalist van een echte grote mensenkrant, die hem niet vroeg waar hij zijn gel koopt en waarom Gerardje nou steeds zo naar en bah tegen hem doet, maar iemand die naar zijn ouders vroeg.

Scoop

Gordon is eigenlijk een denker, dat probeert hij ons in het interview uit te leggen. Waarover hij denkt, helemaal alleen in zijn droomhuis, dat wordt niet helemaal duidelijk, maar wat doet het er toe. Alleen het nieuws al dat hij denkt is een scoop van jewelste.

Hij vertelt de journaliste hoe zijn ouders reageerden op de coming-out. Vader raadde hem aan op zijn gezondheid te letten en moeder vond het jammer dat ze geen kussen op zijn gezicht had gedrukt. De journaliste heeft dit verstaan als "een kus op zijn gezicht drukken." Ook dat ontroerde mij.

Tante Sjaan

Er wordt door de slechthorende interviewster een oud-Amsterdams ritueel vermoed. De homokus des doods. Zwarte Riek en Tante Sjaan hebben het weer van hun moeder geleerd.

Krijg je een homojongen, druk dan een kus op zijn wang. Dat zal hem leren. Gordon vertelt verder openhartig over zijn gevoelsleven, zijn zoektocht naar zingeving en zijn hunkering naar warmte.

Scheve mond

Die Gordon echter is voor een week of zeven in een vrieskist gedonderd. Ik kan geen televisie aanzetten of hij grijnst me met zijn scheve mond schmierend aan. Gordon is misschien wel de engste festival-nicht ooit.

Paul de Leeuw lijkt een bouwvakker vergeleken bij Gordon. Gerard Joling heeft naast Gordon opeens iets weg van een reactionaire Texaanse redneck.

Allergrappigst

Maar alweer ontroert Gordon. Ik weet nu ook waarom. Hij wil zo graag dat we allemaal van hem houden. Door dat kussen van zijn moeder. Hij wil dat we een arm om hem heen slaan. Hij wil dat we hem het allergrappigst vinden.

Zelfs in die belachelijke promotietour rond de toppers, die door hem zogenaamd professioneel is neergezet, zie je de hunkering naar warmte. Hij wil heel Europa aan zijn borst drukken.

Als hij wint zal hij René en Jeroen buiten beeld drukken en huilen. Huilen als een man. Hij zal in zijn uitzinnige kostuum naar de rand van het podium lopen en eindelijk voelen dat iedereen van hem houdt.

Achtergrondzanger

In het meest ideale geval dan. Het ligt meer voor de hand dat Nederland er, met dat Village People ontmoet The Staple Singers nummer, in de halve finale al uit wordt gekegeld en Gordon onder de uitslag thuiskomt met zijn nieuwe Grote Liefde, de achtergrondzanger van Slovenië.