Als het er echt om gaat, hoor je Geert Wilders niet of nauwelijks. Dinsdagavond zag ik de leiders van de Groen Links, D66, de VVD en de SP bij Pauw en Witteman zitten. Wilders had maar weer eens afgezegd. Door Nico Dijkshoorn.

Die brabbelt liever ergens in een Engels of Amerikaans programma dat wij lazy cows zijn, dat we chickenshit assholes zijn.

Flink doen met een oceaan er tussen, dat is Wilders. Of flink doen met zes man bewaking om je heen. Heel hard kut roepen met een handgranaat in je hand.

Dat geeft allemaal niet. Van mij hoeft hij niet steeds langs te komen in de verschillende actualiteitenprogramma's. Ik ken zijn riedel inmiddels wel. U, de Nederlandse witte bevolking, wordt genegeerd door deze regering.

Wij, de witte lenende Nederlanders, moeten onze oren laten hangen naar de buitenlanders. Zij willen onze dochters. Alles wordt minder en niets meer. Ik kan hem inmiddels dromen, die steeds maar herhaalde nationalistische mantra.

Benieuwd

Maar vandaag en gisteren had ik Wilders wel willen zien en horen. Ik ben benieuwd wat hij vindt van iets waar hij de buitenlanders niet automatisch de schuld van kan geven. Wat hij vindt van een crisis die nu eens is ontsproten uit de schoot van het vrije westen.

Wat Wilders er van vindt, hoe wij ons als decadente lemmingen, met zijn miljarden tegelijk, feestend in een ravijn hebben gestort. Ik zou graag hebben gehoord, van een politiek leider die - in ieder geval in de peilingen - een groot gedeelte van het volk vertegenwoordigt, wat hij vindt van de kredietcrisis. Hoe hij denkt dat we hem op kunnen lossen.

Populistische gedachtegoed

Tot nu toe is alleen weer het bekende populistische gedachtegoed naar buiten gekomen. Zij zijn rijk en wij arm. En dat is fout. Het zo herkenbare Wilders-gewijs. Met de ruggen tegen elkaar om het probleem heen gaan staan en wijzen naar mensen die het hebben veroorzaakt. Die moet worden getuchtigd.

Het is teleurstellend, die media-windstilte rond Wilders, als het er echt om gaat. Rita Verdonk heeft het verkeerde voorbeeld gegeven.

Wilders heeft kunnen zien wat er met een gezond volksgevoel-partijtje gebeurt als ze echt plannen en ideetjes gaan formuleren. Sta je binnen een paar maanden op 1 zetel. Dat heeft Wilders goed begrepen. Stil blijven zitten als het er echt om gaat. Dan kan je ook niets fout zeggen.

Schreeuwen

Tot aan de verkiezingen zal daar geen verandering in komen. Wilders zal alleen in beweging komen als hij weer ergens wordt geweigerd. Dan verschijnt hij graag aan de randen van een stad om te schreeuwen dat hij er niet in mag.

De nieuwe plannen liggen al klaar. Wilders wil windsurfen in Irak. Mag niet. Schande. Hoezo geen water? Daar staat hij, in zijn wetsuit, met een plank onder zijn arm bij de grens, met 160 journalisten om zich heen.

Gordijnen

Goed beschouwd is de hele crisis terug te voeren op de manier van denken die Wilders, Verdonk en hun aanhangers al jaren hanteren: niet verder kijken dan de gordijnen van je eigen huisje.

Naar binnen kijken. Nederland blijven zien als een luxe heilstaat waarin we het allemaal zo goed voor elkaar hadden. Nederland blijven presenteren als een dorp vol veldwachters. Blijven doen alsof er een muur van 90 meter hoog om Nederland heen staat. Buiten is de crisis, binnen hebben we het over de receptuur van een goede boerenkool schotel.

Fortuyn

Deze week zou Wilders eindelijk kunnen hebben laten zien wat er nog meer aan denkkracht in zijn hoofd zit. Hij had, zoals Pim Fortuyn dat wel durfde, aan tafel kunnen gaan zitten en had de discussie aan kunnen gaan. Maar dat kost zetels.

Het is precies die houding, die honger naar groei, die honger naar foutloos vooruit denderen, die Wilders een exponent maakt van de huidige crisis. Tegen beter weten in klein blijven denken en klein blijven doen en luxe eisen.