Domheid wisselt om de drie weken van gezicht. Vaak heeft het een baardje met een doorlullende mond er in. Vaak heet domheid Achmed of Pierre. Het nieuwste domme kwekbaardje heet Ronald Sørensen, fractieleider van Leefbaar Rotterdam. Door Nico Dijkshoorn.

Hij verzint ongeveer twee keer per jaar, al naar gelang de onderbuik rommelt, een nieuwe vijand waar hij "namens vele mensen in het land' schuimbekkend tegen te keer gaat.

Dat Sørensen niet dol is op alles wat een ander kleurtje heeft is genoegzaam bekend. De nieuwste vijanden heten de laatste tijd echter De Grachtengordel en De Pers. Dat is vreemd, want tegelijk is hij al weken lang niet weg te slaan uit Amsterdam, waar hij gemiddeld 1 keer per week aanschuift in een stoeltje van De Enge Rode Omroep.

Sik vlechten

Dan maakt het allemaal opeens niet zoveel meer uit. Sørensen zou nog op schoot van Paul Witteman zijn sik laten vlechten door Jeroen Pauw, als er maar een camera op zijn giechel wordt gericht. Ronald Sørensen, Rita Verdonk, Marco Pastors, ze laten alles uit hun handen vallen als ze aan kunnen schuiven in het verre en verguisde Amsterdam.

Dommer dan dom, mensen die in Steden of in Nationaliteit denken. Omdat je moeder je in Rotterdam uit haar schoot liet glijden je een leven lang Rotterdammer voelen, het heeft iets intens treurigs. Met een dikke keel over de Jordaan praten, ik ben er nooit dol op geweest. Hatsekiedee houd er de moed maar in, als ik dat hoor ben ik weg.

Beste haringkraam

Eigenheime-gedoe, het is de dood in de pot. Trots zijn op een brug of een toren of hele uitgesproken ideeën hebben over de beste haringkraam van de stad, het zijn allemaal flintertjes liefde die in de geest langzaam worden omgesmeed tot een vlijmscherpe bijl. Zou de indiaan uit het boek van Arthur Japin zeggen.

Het ergste staaltje stuitende domheid van de afgelopen dertig jaar zagen wij maandag bij de installatie van Aboutaleb, de nieuwe burgemeester van Rotterdam. Marco Pastors overhandigde hem, uit naam van Leefbaar Rotterdam, een lege, gefrankeerde envelop, waarin Aboutaleb zijn Marokkaans paspoort naar de koning van Marokko kon sturen.

Er werd wat meesmuilend gelachen door de aanwezigen. De uit duizenden herkenbare lach die men lacht uit plaatsvervangende schaamte.

Oogjes

Het gaat mij niet eens om de gedachte er achter. Die is klein, infantiel en autistisch. Dat kennen we wel uit die hoek. Het is alsof Pim vlak voor zijn overlijden dertig stukken vlees uit zijn heup heeft laten snijden, ze op kweek heeft gezet, er oogjes en ledematen aan heeft laten naaien en dat er daarna iets mis is gegaan in de koeling.

Al zijn volgelingen en vertrouwelingen, het lijken mislukte genetische experimenten uit een Russisch laboratorium. Maar dit terzijde.

Nagloeien

Wat de actie zo treurig maakte was de onverholen trots. Sørensen zat nog na te gloeien bij Pauw en Witteman. Je moest er maar opkomen. Een lege envelop. Hij vertelde dat er door verschillende mensen aan de tekst en aan het plan was gewerkt en dat hij erg tevreden was over de actie, gezien de reacties die het had opgeleverd. Hij zat nu ook weer bij Pauw en Witteman, merkte hij fijntjes op.

Iedereen had het er over. Ik nu ook zult u zeggen. En ja, dat is zo. Ik heb het er over omdat Sørensen en zijn lauwe hap alweer werden ontmaskerd als politieke dwergen. Sørensen zat bij Pauw en Witteman omdat die rare, in zelfgenoegzaamheid zwelgende paulus de boskabouter altijd tenenkrommende televisie oplevert.

Boer Koekoek

Dat snappen ze goed in de grachtengordel. Altijd lachen met die zonderling in de studio. Sørensen is de Boer Koekoek van dit land aan het worden. Je snapt niets van wat hij zegt, je schaamt je dood voor zijn PR Voor Beginners gerommel en zelf heeft hij niets in de gaten.

Ik denk zomaar dat hij 1 keer per week heel tevreden met een flesje wijn en een reiskostenvergoeding richting Rotterdam rijdt. Zijn stad. Met een burgemeester die Aboutaleb heet. Net goed.