In Nederland heeft blijkbaar helemaal niemand iets geleerd van de dood van Theo van Gogh. Vorige week nog werd de dader door Theo’s moeder zelf neergezet als een toevallige voorbijganger. Door Nico Dijkshoorn

Ze vond het teleurstellend, dat de dader zo gewoon was. Zo dom ook. Wat ze eigenlijk zei was: er groeiden geen hoorntjes uit zijn hoofd, hij had geen hoeven en geen rode staart. Het kwaad had zich, tot haar verrassing, vermomd als een domme baard met een onnozele mond er in.

Nederland

Want zo zien wij Nederland graag. Als een land waar Goed en Kwaad duidelijk herkenbaar zijn. Mensen die zomaar worden afgemaakt, dat is meer iets voor negers met hoofddoeken in de Verenigde Staten. Lukraak op elkaar schieten, dat kennen wij hier alleen in het drugs circuit. Dat snappen we, Holleeder en zijn vuige bende. Daar kunnen we makkelijk een hekje omheen zetten. Wat ook prettig is: ze maken elkaar af. Wij hoeven nergens bang voor te zijn.

Tuin

We zien Nederland als een netjes opgeruimde tuin waar af en toe een gevaarlijk gek doorheen loopt. Je kunt hier duizend keer zeggen dat het alarmfase rood is en of iedereen goed wil opletten en dan nog kijken wij alleen maar om ons heen of er iemand met een touwtje uit zijn tas in een gestreepte jurk bij de bushalte staat.

We willen onze terreur graag zo Hollands mogelijk. In handige porties. Het liefst met een duidelijke dader. Jongens die meisjes vermoorden en dumpen in zee spreken raar half Antilliaans en roken een stickie. Mannen die dit soort jongens opsporen worden man van het jaar, dragen strakke jasjes en glimmende schoenen en werken bij de televisie.

Jodenster

Godsdienstwaanzinnige vaders die met een bijl op hun gezin in hakken en zichzelf daarna met een bijbel doodslaan, we snappen er niets van. En dat in Nederland! Het waren zulke aardige mensen. “Ik zie ze nog zo bij de slager staan.” Er spreekt een raar verlangen uit dat soort verklaringen. We willen de gekte graag duidelijk zichtbaar aan de buitenkant af kunnen lezen. Een jodenster, maar dan voor psychopaten.

Erf

Nederland is ons veilige erf. Cohen en Verdonk riepen het al eens - daar is hij weer - op de herdenkingsbijeenkomst voor Theo van Gogh. Zo Gaan Wij Hier Niet Met Elkaar Om!
Dat getuigt van een stuitende wereldvreemdheid. Dat is een verontwaardiging die helemaal niets kost. Dorpsdenken. Nederland moedwillig blijven presenteren als een dorpsstraat waar af en toe iemand een raam ingooit. Maak de mensen niet bang.

Rustig slapen

Dat dit alles nog steeds zo werkt, dat dit blijkbaar een een diep verlangen is bij veel Nederlanders, een regering die iedere avond op de radio, vlak voor het slapen gaan, tegen ons zeggen dat wij rustig kunnen gaan slapen, blijkt uit de reacties op de nieuwste onthulling van televisiejournalist Alberto Stegeman.

Hij drong samen met een cameraman en met een rugtas vol zinloze objecten door tot een regeringsvliegtuig. Van de koningin nog wel! Hij had daar zo maar explosieven in kunnen doen. Ongelofelijk. En dat in een tijd van verhoogde terreurdreiging.

Schande

Ik heb deze week de bekende interviews met de Gewone Nederlander voorbij zien komen. Iedereen vond het een schande. Dat hield je toch niet voor mogelijk, dat dat zo maar kon. Het hadden wel Enge Islamieten kunnen zijn! Maar gelukkig dragen die zwarte baarden, een kromzwaard aan hun broek en lachen die heel naar, met het hoofd in hun nek, als ze kwaad in de zin hebben.

Al die geschrokken mensen, de reactie van Schiphol en de reactie van de regering bewijzen het nog eens: Nederlanders leven in een ansichtkaart van Wim Sonneveld. Wereldvreemdheid tegen de klippen op.

Beterschap

De regering heeft onmiddellijk beterschap beloofd. Het zal niet meer gebeuren. Alles is nu goed beveiligd. Dat is een vreemde bewering. Ik had namelijk gisterenavond, toen ik oud- en nieuw vierde, met een zak vol explosieven op de Nieuwmarkt kunnen gaan staan en ik had minstens 60 naïeve feestvierders naar het hiernamaals kunnen blazen. Niemand hield mij in de gaten. Niemand vond mij verdacht. En terecht. Er zat alleen maar oud brood in mijn rugtas.

Als dat u gerust stelt, dan voorspel ik u dit jaar een heel angstig en schokkend 2009.