Ik wilde vandaag eigenlijk over abortus schijven, een lang en grondig stuk, alles in historisch perspectief geplaatst en dat je aan het eind echt denkt: ja, daar heb ik wat van opgestoken, laat ik die twee breipennetjes en dat pak yoghurt maar weer opbergen, ik laat het toch maar niet door de buurman doen. Ik was zelfs al halverwege verhaal. Toen daalde er een sneeuwuil neer op Texel. Door Nico Dijkshoorn.

Dan houdt voor mij, vogelaar in hart en nieren, alles op. Als het om Uitheemse Vogels gaat, ben ik weerloos.

Twee weken geleden heb ik nog een dag lang, zogenaamd met autopech, langs de A2 gestaan, ondertussen loerend naar een zwarte ooievaar, boven op een van de verkeerslichten.

Kek-kek-kek

Prachtig hoe hij als een zwevende neger door het luchtruim gleed. Bij basketbal vind ik het al zo mooi, maar dit, zwart met vleugels en een snavel, het was onweerstaanbaar. Voor de liefhebbers: de zwarte ooievaar is te herkennen aan een korte en karakteristieke kek-kek-kek kieeee kieeeee katoe katoe klapklapklap. In willekeurige volgorde.

Maar, en daar moet ik eerlijk in zijn, de zwarte ooievaar is eigenlijk een heel ordinaire vogel als je hem vergelijkt met de Sneeuwuil op Texel. Niet voor niets wordt de sneeuwuil wel de Koning van de Blanke Vogels genoemd.

Ik denk, als etnische vogelaar, dat hier geen sprake is van toeval. Obama in nog niet gekozen en wie verschijnt daar ongenaakbaar in het luchtruim... En ook nog eens op het meest blanke eiland van Nederland.

Zwarte garnalenvissers

Ik ken Texel goed. Ik heb er nog nooit een neger gezien. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een zwarte Texelaar vrolijk zingend een koe heb zien melken. Zwarte garnalenvissers, je ziet ze weinig op Texel.

Makibi Boetebe die 's ochtends om een uur of vier zijn jutterspet over zijn oren trekt om lekker stukken drijfhout op het strand te trekken, je ziet het niet voor je. Sneeuwuilen voelen dat. Het is een vreselijk racistische vogel. Met zijn hele verschijning wil hij maar een ding zeggen. Ik ben wit en ik ben er trots op.

Treiteren

Daarom, omdat hij er nu toch is, is het misschien wel leuk als ik u iets meer vertel over De Sneeuwuil. De sneeuwuil is een van de arrogantste vogels in West-Europa. Meneer denkt het allemaal wel te weten enzo en dat zie je aan zijn manier van vliegen. Hij pepert het mensen graag in dat zij aan de grond moeten blijven. Het is echt vliegen om te treiteren.

Het is een offshowertje, de sneeuwuil. Moeten we dan allemaal heel bijzonder vinden dat hij zijn kop bijna volledig om kan draaien. Blij met niks, zo zou je de sneeuwuil kunnen karakteriseren. Wit met vlekjes zijn, een soort van vliegende kluit duo-penotti en daar dan trots op zijn.

Echte huizen

Geen toeval dat hij net op Texel is neergestreken, waar de bevolking toch al niets heeft. Ja, een beetje loeren naar Den Helder, waar ze echte huizen hebben, en dat is het dan. Af en toe valt er een schaap om. Vroeger lag Jan Wolkers daar dan meteen naakt bovenop te huilen, maar dat is ook al over.

Een zilveren kwikstaart, als die zijn ene pootje optilt, dan zitten ze daar in de kroeg, diep in hun zelf geschoren schapentruien, wekenlang onverstaanbaar over te lullen. De enige seksshop op Texel is gesloten wegens te veel plezier. Dan weet je het wel. Een sneeuwuil is op zo'n eiland helemaal een happening.

Oneetbare vogel

Verder kan een sneeuwuil eigenlijk helemaal niets. Ja, een beetje voor zich uit kijken, naar zijn poot loeren hoeveel nageltjes er aan zitten, af en toe verveeld een uilenballetje er uit braken en verder eigenlijk alleen maar als voornaamste kwaliteit hebben dat je wit met vlekjes bent. Je hebt er geen moer aan. Ze zijn ook heel bitter als je ze klaarmaakt. Een oneetbare vogel. Even heel kort op de huid gebakken, dan zijn ze nog het smakelijkst.

Dat u het dus weet. Er zit er eentje op Texel. Dat is namelijk de voornaamste functie, dat hij oliedomme mensen naar het eiland trekt, zodat wij hier op het vasteland ook eens een leuke dag hebben. Tot nu toe lukt dat goed.