Deze week is een van de grappigste boeken van de laatste 30 jaar verschenen. 'Ik Jan Cremer Derde Boek.' Door Nico Dijkshoorn.

Op de achterkant valt de volgende tekst te lezen: 'Jan Cremer kan zonder overdrijving beschouwd worden als de briljante, onwettige zoon van Louis-Ferdinand Céline, Henry Miller, Jean Genet en Maxim Gorki' Toe maar.

Ik heb ook een flaptekst. `Jan Cremer kan zonder overdrijving beschouwd worden als de achterlijke zoon van Haring Arie, de gemankeerde neef van Kluun en is stilistisch de ongeboren vrucht van Karel Appel.´

Hoe treurig is dat, drie delen nodig hebben om in hortend en stotend Gebakken Vis Hollands uit te leggen dat je soms lekker hebt geneukt met beroemde mensen.

Tragische figuur

Het is nu definitief en onomkeerbaar: Jan Cremer is een tragische figuur. Dat proces werd al lang geleden ingezet. Een paar jaar geleden mompelde hij nog een uitzending van Barend & van Dorp vol. Er was geen woord van te verstaan.

Hij bedoelde van alles te zeggen, maar wat hij precies zei, alleen zijn Russische hoeren met schaamlippen zo groot als de Bosporus en heerlijke negerinnen met dikke knoppen op hun knoeperts van tieten zullen hem hebben verstaan. Om maar even in het jargon van Cremer te blijven.

Flipstand

In 1964 werkte dat misschien nog wel, een boek schrijven over de flipstand en wat verf op een doek mieteren, maar in dit tijdsgewricht is Cremer de Piere Kartner van de Nederlandse literatuur.

Steeds maar weer proberen te scoren met dezelfde zeikverhalen. Wéér die smurfen. Wéér dat waanzinverhaal over zijn verblijf op Ibiza. We weten het nu wel, Jan.

Neergang

Cremer is een artefact uit de jaren 60 maar weigert zich daar bij neer te leggen. Dat levert pijnlijke situaties op. De neergang werd al ingezet na ´Ik Jan Cremer Tweede Boek.´ Meneer wilde een echt grote mensen boek schrijven. Zijn levenswerk. Dat werd De Hunnen. Een van de slechtste boeken ooit geschreven. De historie van De Hunnen beschreven door iemand met een hersenafwijking, denk daar maar aan. Maar nu is er een nog slechter boek: Ik Jan Cremer Derde Boek.

Brievenboek

Net nu je dacht dat het niet erger kon. Cremer had zichzelf al genadeloos ontmaskerd als een klein burgermannetje in zijn brievenboek 'Brieven 1956 – 1996.' Een hemeltergende opeenvolging van jankbrieven waarin hij zeurt om geld, geld en geld. Leen Jan Cremer een euro en hij achtervolgt je over de hele planeet om hem uit je handen te trekken.

Lees het brievenboek en je ziet Cremer voorgoed als een doodsbange man, met zijn armen om een zak geld heen.

Blonde vrouwen

In Ik Jan Cremer Derde Boek probeert Jan dit beeld weer wat recht te breien. In de eerste 50 blz. redt hij tot drie maal toe blonde vrouwen met enorme tieten uit de armen van Amerikaanse hitsige negers, strooit hij gretig met geld, ontdekt hij tussendoor The Velvet Underground, ziet hij Andy Warhol als eerste bezig met blikjes Campbellsoep, drinkt hij met tegenzin een borrel met Janis Joplin en wordt hij, bijna tegen zijn zin - maar ja, hij is Ik Jan Cremer 1, 2 en 3 tegelijk - slaapkamers in gesleept waarna vrouwen zich klaar rijden op zijn roede.

Climax

Roede, ja. Cremer schrijft over seks zoals dat in de jaren vijftig gebeurde. Leest u even mee? ´Melissa ging geheel op in haar liefdesspel en naarmate bij haar de climax naderde, werden haar gehijg en gekir heviger en spoot uit haar gloeiende vagijn een sproeiregen van warme vergulde druppeltjes. Ik schroefde mijn paal diep in de natte spelonk, waar het vocht van de wanden droop.´

Spelonk, gekir, vagijn, liefdesspel…. Na 50 pagina´s Jan Cremer heb ik nog meer respect voor Hugo Claus die niet wilde wachten tot hij Hugo Claus 4 werd.