Red Tel Sell

Tel Sell is failliet en dat is heel erg. Ik ben opgegroeid met Tel Sell. Hun producten lopen als een rode draad door mijn leven. Door Nico Dijkshoorn.

Bijna 90 procent bestelde ik stomdronken, diep in de nacht met een bord te zwart gebakken kroketten op mijn schoot. Daar ken ik Tel Sell van.

Tel Sell was een vriend die altijd thuis op me wachtte. OK, je had de hele avond achter die ene vrouw aan gezeten, te lang zitten lullen over haar werk als make-up consulente en dan zag je aan het eind van de avond, in het toilet, dat je al vier uur lang met een stuk peterselie op je voortand had zitten praten, maar wat maakte het allemaal uit. Als je je huis nog kon vinden wist je dat je vriend thuis op je wachtte. Tel Sell.

Synchroon

Het was een ritueel. Dronken thuis komen, lekker de televisie aan en Tel Sell kijken. Ik vond het ook fijn dat de mensen op de televisie net zo moeilijk synchroon lulden als ik. Ik bestelde eigenlijk alles.

Ik ben een sucker voor standwerkers op de markt. Ik kom gemiddeld vier keer per week thuis met zes paar sokken voor een tientje. Eergisteren nog kwam ik binnen met een knoflookhakker. Hele bol in het doosje doen, drie keer drukken en verdomd, de standwerker op de markt had een lekker gesnipperde knoflook.

Ik zelf heb bijna drie uur huilend met mijn hele gewicht op de machine gehangen. Was geen beweging in te krijgen. Het staal zat meteen onwrikbaar vast in de knoflookbol. Alleen door de buren te vragen of zij de tafel snel op en neer wilden bewegen lukte het mij uiteindelijk om de bol grof te hakken.

Steam Blaster

Bij Tel Sell kocht ik alles. Maakte me niet uit. Volkomen lam, om een uur of vier 's nachts begreep ik niet dat ik tot nu toe had kunnen leven zonder de Steam Blaster. Wat een handig klerelijertje was dat. Ik verheugde me op het product. Kijken wat ik allemaal ging steamen met mijn Steam Blaster. Ik ging de ramen steamen, onder mijn bed steamen, de keuken eens goed steamen, mijn dijen steamen, mijn schoenen steamen, nou ja, wat ging ik niet steamen.

Fluitketel

Eenmaal uitgepakt bleek het om een onwerkbaar apparaat te gaan. Een droogkokende fluitketel werkte beter. Maar wat maakte het uit. Het was van Tel Sell!

Wat heb ik nog meer van ze gekocht? Even kijken. Ik schrijf deze column op mijn Jellybean Royale rugondersteunend schrijfkussen, gevuld met schilfers huid van de Yokatori, een hele kleine soort Japanners, die gratis en voor niets kilo's roos in hun haar hebben. Ideaal voor in die kussentjes.

Ik heb ook een Tel Sell apparaat dat begint te trillen en om de zes minuten heel luid claxonneert, waarna het zichzelf opvouwt. Geen idee wat het is maar wel makkelijk op te ruimen!!

Doodsbang

Ik heb ook een zelfmaaiende grasmaaier gekocht. Doodsbang was ik daarvoor. Ik had hem in mijn enthousiasme, meteen na het uitpakken, in de huiskamer aangeslingerd met een van de bijverpakte startkabels en verdomd, hij was meteen trillend in beweging gekomen, op zoek naar gras.

Ik heb twee dagen op de eerste verdieping van mijn huis geleefd terwijl ik beneden de maaier steeds woester en steeds wilder maaiend door de vloerbedekking hoorde ploegen.

Grizzlybeer

Natuurlijk heb ik ook de absolute knaller van Tel Sell. Het zichzelf opblazende bed. Je zag er op de televisie nooit iemand in slapen. Er ging een grizzlybeer op liggen met een zalm in zijn bek of ze lieten er een vrachtwagen overheen rijden. Wat ze hiermee wilden bewijzen weet ik niet. Ik slaap nooit midden op een snelweg.

Nachtbrakers

Toch ben ik tegen dit failliet. Tel Sell gaf de dronken nachtbrakers hoop. Ze kregen eens post. Het maakte hun leven voller. Help daarom Tel Sell er bovenop en bestel vannacht nog de geweldige Tony Little's Rock'n Roll Stepper, een werkbankje met speakertjes voor mensen onder de 1 meter 40.

Tip de redactie