Als alles meezit, mogen we straks 130 kilometer per uur op een deel van de A2. Daar moet minister Schultz alleen wel hard voor strijden. Maar waarom wilde ze het ook alweer zo graag? Door Claudia Ruigendijk

Het liefst zou minister Schultz op de hele A2 de snelheidslimiet verhogen. Maar dat ging er bij haar concullega’s niet in. De deal was immers: 10 rijbanen, 100 kilometer per uur. En afspraak is afspraak.

Nu kun je afspraken altijd herzien, mits daar een goede reden voor is. En die is er, vindt de minister. Dus mag ze een voorstel doen. Met een beetje passen en meten kan de limiet ’s nachts op een deel van het traject Amsterdam – Utrecht verhoogd worden naar 130 kilometer per uur.

Om aan de geluidsnormen te voldoen, moet er wel een geluidsscherm komen. Dat kost 5 miljoen. Een schijntje voor iets wat je echt graag wil.

Verkeersveiligheid

Toch is niet iedereen enthousiast. Zo zegt Milieudefensie dat de milieuvervuiling toeneemt. Om over de negatieve gevolgen voor de verkeersveiligheid nog maar te zwijgen.

Dat moet allemaal nog maar blijken, zegt de minister. Want het kan goed zijn dat we bij een maximum snelheid van 130 nog steeds aan de milieunormen voldoen. Onderzoek moet dat uitwijzen.

Bovendien is niet aangetoond dat harder rijden altijd leidt tot meer verkeersslachtoffers. In sommige landen bleef dit aantal gelijk, ondanks een hogere snelheidslimiet.

Tijdswinst

Laten we er voor de lol dus even van uitgaan dat de minister gelijk heeft. In dat geval is er geen reden om de snelheidslimiet niet te verhogen. De enige vraag die overblijft is dan: wat is precies de reden om dat wel te doen? Als er toch niets verandert, kun je ook alles bij het oude laten en die 5 miljoen aan iets leuks uitgeven.

Tenzij er een positief effect is dat we over het hoofd zien. De reistijdswinst wellicht. Uit berekeningen blijkt alleen dat die slechts drie minuten bedraagt. Laten we eerlijk zijn, dat is welbeschouwd toch een beetje schamel.

Schuldig

Waarom doet minister Schultz dan toch al die moeite? Het verlossende antwoord troffen we in de Telegraaf, waarvan andere media het in alle gulzigheid kopieerden. Schultz: “Harder waar het kan, is wat mij betreft het credo. En op de A2 kan het.”

Oftewel: ik wil het, want het kan. En het kan, dus ik wil het. Een cirkelredenering noemen we dat. Een drogreden ook, omdat de argumentatie ontbreekt. Die is namelijk gelijk aan het standpunt.

Maar geef toe, we willen toch allemaal wel eens wat. Gewoon omdat het kan.