"Anything that’s rock 'n' roll is fine", zong Tom Petty al in 1976, op zijn debuutalbum met The Heartbreakers. Inmiddels zijn we bijna veertig jaar verder, maar stug als Tom Petty is, blijft hij ouderwetse rock maken.

Begin jaren 70 verwerft de uit Florida afkomstige Petty lokaal al enige faam met de band Mudcrutch. Halverwege het decennium wordt een doorstart gemaakt, waarna de band The Heartbreakers wordt genoemd. Het titelloze debuut verschijnt in 1976, in 1978 gevolgd You’re Gonna Get It! (de grote doorbraak komt pas een jaar later).

Hypnotic Eye is het dertiende album van Tom Petty and The Heartbreakers (zelfs de zestiende van Petty, als je zijn drie soloalbums meetelt) en verschijnt vier jaar na het voorgaande album Mojo, vol met bluesrock. Er wordt nadrukkelijk voor gekozen om de onbezonnen klanken van de eerste twee albums na te bootsen op Hypnotic Eye.

Dat gaat de heren goed af. Zo doen All You Can Carry, Forgotten Man en U Get Me High denken aan oudjes als Listen To Her Heart en When The Time Comes. Het met gitarist Mike Campbell geschreven Fault Lines bevat de jeugdige energie van American Girl en het ruwe punkachtige randje van Too Much Ain’t Enough en I Need To Know.

Werkrelaties

Op de eerste twee platen werkte de band met producer Denny Cordell (hij overleed in 1995), maar ook zonder hem wordt dat authentieke geluid uit de begindagen van de band benaderd. Dit zonder dat er noemenswaardige producers achter de knoppen zitten, ondanks werkrelaties met Jeff Lynne, Jimmy Iovine en Rick Rubin.

Petty en consorten zijn wel weinig consistent, want de bluesrock van Mojo sijpelt door op Power Drunk en Burnt Out Town. Dat terwijl Shadow People en Red River meer gemeen hebben met het werk uit de jaren 80. Waar collega Bruce Springsteen op High Hopes nieuwe muzikale richtingen verkent, houdt Petty de heartlandrock levend.