In juli 2013 overleed J.J. Cale. Exact een jaar na dato verschijnt het eerbetoon van een aantal van 's werelds grootste gitaristen, onder aanvoering van Eric Clapton.

Cale was een van de grondleggers van de zogenaamde Tulsa Sound, een zompige mix van blues, country en rock-'n'-roll.

De relaxte gitaarklanken van J.J. Cale waren van grote invloed op talloze gitaristen, onder wie Eric Clapton. Het is niet vreemd dat juist hij met een eerbetoon aan J.J. Cale komt.

Niet alleen nam Clapton eerder werk van de bluesman op, waaronder de hits Cocaine en After Midnight, maar de twee werkten ook geregeld samen. Zo was Cale kort voor zijn dood nog te horen op Claptons album Old Sock en in 2006 wonnen de twee een Grammy voor het album The Road To Escondido.

Op The Breeze: An Appreciation Of JJ Cale roept Clapton de hulp in van eensgezinde snaarvirtuozen als Tom Petty, John Mayer, Mark Knopfler en Don White. Ook Willie Nelson zingt mee, evenals Christine Lakeland, op het door haar geschreven Crying Eyes. Ieders zang- en gitaarstijl complimenteert de compositie.

Klankkast

Zo werkt Mayers ritmische spel wonderwel op Don't Wait, terwijl zijn lijzige vocalen zeer geschikt blijken voor de countryachtige versie van Magnolia. Knopfler weet Someday naar zijn hand te zetten met het typerende geluid uit de klankkast van zijn gitaar en Nelsons broze vocalen verrijken Songbird en Starbound.

Dat deze mannen een lekker potje gitaar kunnen spelen, moge duidelijk zijn. De grootste verrassing komt in de vorm van de samenzang van Clapton en Petty op de nummers Rock And Roll Records, The Old Man And Me en I Got The Same Old Blues, die lekker smeuïg klinkt over het schurende snarenwerk. Een waardig eerbetoon.