Een rockband kan gezien worden als een surrogaatfamilie en bij weinig groepen gaan de familiebanden zo diep als bij Yes, zelfs al liggen de leden soms met elkaar overhoop. Een nieuwe bloedverwant zorgt voor balans.

De Britse progressieve rockband Yes kent vele incarnaties, met bassist Chris Squire als enige permanente lid. De huidige formatie bevat verder oudgedienden Steve Howe (gitaar), Alan White (drums) en ex-Buggles-lid Geoff Downes (toetsen). Op het 21e album Heaven & Earth maakt Glass Hammer-zanger Jon Davison zijn debuut.

Daarmee is Heaven & Earth het derde album zonder de kenmerkende vocalen van Jon Anderson, die op het album Drama uit 1980 werd vervangen door Trevor Horn en op Fly From Here uit 2011 door Benoît David. Desondanks lijkt de zangstem van Jon Davison, net als die van David voor hem, enorm veel op die van Jon Anderson.

Anders dan Benoît David is Jon Davison echter ook begaafd als liedjesschrijver. De nieuwe zanger is verantwoordelijk voor het grootste deel van de acht composities op Heaven & Earth, die allen sterk geënt zijn op het eerdere werk uit het rijke oeuvre van Yes. Datzelfde geldt voor de spirituele en kosmische thematiek van de band.

Middenweg

De huidige bezetting extraheert een toegankelijke middenweg uit bestaande Yes-elementen (hits als Roundabout, I’ve Seen All Good People/Your Move en Rhythm Of Love en de uitgesponnen instrumentatie van albumstukken uit de jaren 70). In A World Of Our Own en Believe Again hadden in het verleden best hits kunnen zijn.

De typerende weelderige arrangementen en melodische wendingen in Light Of Ages, It Was All We Knew, To Ascent en The Game zullen fans niet verbazen, maar de door Roy Thomas Baker geproduceerde plaat wordt vast door diverse generaties Yes-liefhebbers omarmd. Het verse bloed in de aderen van de band houdt Yes jong.