Nadat de gitaren grotendeels afwezig waren op het voorgaande album van de Britse rockband Manic Street Preachers, worden de snaarinstrumenten weer volop ingezet op Futurology.

Terwijl het in oktober 2013 uitgebrachte album Rewind The Film werd opgenomen, werkte het trio uit Wales al aan de opvolger. Voorafgaand aan de release van beide platen werd Futurology al als een nadrukkelijke rockplaat bestempeld door de band, waarmee de Manics duidelijk maakten dat de twee geen verlengstuk van elkaar zijn.

Waar op Rewind The Film geflirt werd met soul en filmische klanktapijten geweefd werden, is Futurology voor een deel een terugkeer naar het bekende geluid van Manic Street Preachers. De gitaren zijn gestemd en de messen zijn geslepen, al blijft de pen van Wire het sterkste wapen. Futurology is (wederom) een politiek pamflet.

Weliswaar niet zo fel als Generation Terrorists en hoopvoller dan This Is My Truth Tell Me Yours, maar serieuze statements worden niet geschuwd. De boodschappen liggen er duidelijker bovenop dan voorheen, getuige arenarocker Europa Geht Durch Mich, het reflecterende The View From Stow Hill en het dansbare strijdlied Let’s Go To War.

Hypocrisie

Maar wie anders dan Manic Street Preachers slaagt erin om genotzucht en hebzucht te bekritiseren in een toegankelijk rocknummer, zoals hier het geval is bij het sterk op Undercover Of The Night van The Rolling Stones gelijkende Sex, Power, Love And Money? Hypocrisie wordt poëtisch bezongen in The Next Jet To Leave Moscow.

In de productie is veel ruimte voor elektronica. Er zijn jaren 80-synthesizers hoorbaar in Walk Me To The Bridge en Misguided Missile, computerbeats in Between The Clock And The Bed (met Scritti Politti-zanger Green Gartside) en samples in Divine Youth. Deze liedjes zijn een verademing tussen de kenmerkende rocksongs van de Manics.