Zanger Chrissie Hynde komt uit Akron, Ohio, is al jaren woonachtig in Groot-Brittannië en was enige tijd eigenaresse van een Italiaans restaurant. Haar eerste soloalbum is juist weer vernoemd naar de hoofdstad van Zweden.

Hynde verwerft in 1979 bekendheid als leadzangeres van The Pretenders, met wie ze in het daaropvolgende decennium hits scoort als Brass In Pocket, I Go To Sleep, 2000 Miles en Don’t Get Me Wrong. Naast haar band scoort ze een handvol hitjes als gastzangeres van UB40 en Moodswings en in duet met Cher en Neneh Cherry.

Van een soloalbum is nooit sprake geweest en eigenlijk was dat ook niet nodig, gezien Hynde het enige vaste lid van The Pretenders is. Haar vocalen zijn zo herkenbaar dat ze onmiddellijk geassocieerd worden met haar groep. Toch probeert ze op Stockholm iets anders te doen dan voorheen, zij het met wisselend succes.

De plaat is grotendeels in Zweden gemaakt, vandaar de titel, al is de gitaarsolo van Neil Young op Down The Wrong Way in gespeeld in Londen. Hynde maakte de plaat samen met producer Björn Yttling, die eerder verantwoordelijk was voor albums van zangeres Lykke Li, waaronder haar meest recente worp I Never Learn.

Hoopvol

Yttlings grimmige variant van de Phil Spector-sound is op Stockholm grotendeels afwezig, hoewel de plaat hoopvol van start gaat met You Or No One. Al snel daarna verzanden de liedjes in weinig spannende pop-rockproducties, veelal vergelijkbaar met de latere platen van The Pretenders. Heel af en toe weet Hynde echt te boeien.

House Of Cards wijkt af vanwege zijn moderne, minimalistische productie, terwijl een fluitmelodietje You’re The One memorabel maakt. Ballad Tourniquet (Cynthia Anne) is de voornaamste reden tot aanschaf. Maar over welk van haar ex-mannen gaat de zinsnede "I don’t need a lie to see your other side, you can save it for your solo album"?