Mariah Carey - Me. I Am Mariah… The Elusive Chanteuse

Als er een prijs zou zijn voor de meest pretentieuze albumtitel, dan zou die dit jaar mogelijk worden uitgereikt aan Mariah Carey. De diva levert wederom een plaat af die een reflectie is van haar belevingswereld.

Het heeft even geduurd voordat Carey met iets nieuws op de proppen kwam. Vijf jaar ging er voorbij sinds Memoirs Of An Imperfect Angel, haar laatste reguliere studioalbum. De titel van haar nieuwe plaat is afgeleid van een zelfportret dat ze zou hebben getekend toen ze drieënhalf was. Klinkt aannemelijk, nietwaar?

Carey heeft moeite om aansluiting te vinden met de nu gangbare productiestijlen en ze lijkt ook niet erg haar best te doen om iets na te bootsen dat nu in de hitlijsten staat (hoewel Thirsty in de buurt komt). Met een verwijzing naar Instagram in een liedtekst en een toevoeging van een hashtag aan een songtitel erkent ze dat het 2014 is.

De zangeres houdt erg vast aan haar eigen, typerende stijl. Hoewel dat enerzijds lovenswaardig is en haar trouwe fanschare positief zal stemmen, moeten kenners van de 'elusive chanteuse' (zoals ze tegenwoordig genoemd wordt) toegeven dat dit album bijzonder formulematig is en eerdere hitalbums als blauwdrukken gebruikt.

Obligaat

Zo zijn er powerballads met de nodige modulaties (Camouflage, Cry.), smeuïge R&B-songs (Faded, Supernatural), vrolijke popdeuntjes opgebouwd uit samples uit oude platen (Make It Look Good, Meteorite), wat rapnummers (Money, Dedicated) en een obligate cover van een ballad uit de jaren 80 (One More Try van George Michael).

Op Me. I Am Mariah… The Elusive Chanteuse worden alle clichés van een Mariah Carey-album herhaald, maar nergens beter dan voorheen. De beste liedjes op de plaat zijn het wat op Somebody Else’s Guy gelijkende You Don’t Know What To Do en het sprankelende duet met Miguel, #Beautiful. Zo ondoorgrondelijk is Mariah niet.

Lees meer over:
Tip de redactie