Afgaande op het idioom op zijn nieuwe plaat, zou je denken dat zanger David Gray de afgelopen jaren veel op het water heeft doorgebracht. "All I know is I’m back in the world again", proclameert hij echter in het openingsnummer.

Al in april 1993 verscheen zijn debuutalbum A Century Ends, maar de plaat was, net als de anderhalf jaar later uitgebrachte opvolger Flesh, een commerciële flop. Toen Gray bij een ander platenlabel zijn derde album uitbracht, gaf hij het de ironische titel Sell, Sell, Sell mee, hoewel ook dit album niet zijn grote doorbraak betekende.

Die kwam een kleine twee jaar na White Ladder uit 1998, toen de single Babylon voor de tweede keer werd uitgebracht en eindelijk een hit werd. Zijn volgende drie platen waren ook succesvol, maar na het fel bekritiseerde Foundling uit 2010, leek Gray de luwte op te zoeken. Na vier jaar is hij terug met zijn negende album Mutineers.

Wat meteen opvalt is dat David Gray nog steeds op de scheidingsvlakken tussen intieme vertellingen en flitsende studioproducties opereert. De productiestijl van zijn liedjes was altijd actueel en op Mutineers is dat niet anders. Producer Andy Barlow geeft de ingetogen nummers kleur met veel decoratieve toevoegingen.

Avontuurlijk

Zo wordt het even eenvoudige als opgewekte folkliedje Cake And Eat It opgeluisterd met een gospelkoor en het dromerige Last Summer wordt aangevuld met percussie en weelderig vioolspel. Birds Of The High Arctic, op zichzelf een sobere compositie met piano, wordt met behulp van Barlow uitgewerkt tot een avontuurlijk muziekstuk.

De inbreng van Barlow is van toegevoegde waarde, al laat ook Gray zelf horen nog in staat te zijn prettig in het gehoor liggende liedjes te kunnen schrijven, zoals we die hier horen in de vorm van Snow In Vegas, Beautiful Agony, As The Crow Flies, Girl Like You en Back In The World. Zijn schip meert aan, maar wie staat er op de kade?