Wie beweert dat rockmuziek zijn langste tijd gehad heeft, kijkt waarschijnlijk niet verder dan de hitlijsten. Waar radiostations zich nog maar sporadisch aan rock wagen, staan veel festivals er vol mee. Navarone is ook her en der te zien.

Het rockkwintet Navarone werd in 2008 opgericht in Nijmegen en bracht vier jaar later in eigen beheer zijn debuutalbum A Darker Shade Of White uit. Sindsdien heeft Navarone veel kilometers gemaakt en menig poppodium en popfestival van binnen gezien. Die ervaringen worden in plaatvorm omgezet met Vig And Vigor.

Navarone put op het album uit de rijke rockhistorie en gebruikt al die elementen om op slinkse wijze een eigen sound neer te zetten. Vooral de puntige zang van Merijn van Haren is een sterk onderscheidende factor. De stembanden van Van Haren laten gelijkenissen horen met Steven Tyler, Myles Kennedy en Chris Robinson.

Ook de muziek vertont raakvlakken met de bands van deze vocalisten, respectievelijk Aerosmith, Alter Bridge en The Black Crowes, al voegt Navarone daar de melodische warmte van Pearl Jam (Leave, Bottom Line) en het hoekige snarenwerk van Queens Of The Stone Age (Smash ’N Grab It, Gimme A Shot) aan toe.

Sfeer

Waar menig rockband als enige motivatie heeft om vooral een stevige geluidsmuur van gitaren, bas en drums op te werpen, zet Navarone erg in op sfeer. Bijgestaan door producer Wouter Budé wandelt Navarone door uitgerekte klanklandschappen in Indigo Blue, Brother, Time en het broeierige instrumentale stuk Psycho Vaquero.

Toch is Navarone ook in staat compacte en stevige rocknummers te produceren. Uitschieters op Vim And Vigor zijn Wander, Black And Blue, Murder And Misery en het reeds genoemde Smash ’N Grab It. Vernieuwend is Navarone niet, maar de heren smeden op geheel eigen wijze verleden en heden aan elkaar.