Toen de britpopstroming in 1994 het popklimaat overspoelde, werd er afgerekend met de helden uit het voorgaande decennium. Het album Vauxhall And I markeerde het einde van de hoogtijdagen van Morrissey.

Inmiddels zijn we twintig jaar verder en weten we dat in 2004 een wederopstanding van de voormalig zanger van The Smiths plaatsvond met het album You Are The Quarry. Tien jaar voor die bejubelde terugkeer van Morrissey werd de plaat Vauxhall And I door muziekcritici als een van zijn beste werken beschouwd.

Na Viva Hate, Kill Uncle en Your Arsenal wordt het vierde soloalbum van Morrissey nu opnieuw uitgebracht. Het album geldt als een van de soberste platen van de zanger, mede vanwege het overlijden van Mick Ronson, die zijn voorgaande album had geproduceerd. Voormalig U2-producer Steve Lilywhite verving hem in 1994.

De eerste single The More You Ignore Me, The Closer I Get was de enige hit die Morrissey had in de VS en tevens zijn enige Britse top 10-hit in de jaren 90. Ook het album zelf was een succes. We horen Mozzy op zijn mildst in toegankelijke liedjes als I Am Hated For Loving, Billy Budd en Why Don’t You Find Out For Yourself.

Onderlaag

Waar Morrissey voorheen vaak op venijnige wijze zijn gif spuwde, is Vauxhall And I opmerkelijk voor zijn subtiele doch zeer emotionele onderlaag in onder meer Now My Heart Is Full, The Lazy Sunbathers en Used To Be A Sweet Boy. Het staat in schril contrast met het even wrange als zomerse Lifeguard Sleeping, Girl Drowning.

Door de Cool Britannia-golf die later dat jaar werd ingezet door Definitely Maybe van Oasis en Parklife van Blur, werd Vauxhall And I wat ondergesneeuwd. De plaat wordt uit de vergetelheid getrokken met deze heruitgave (zonder B-kantjes, wel met een live-cd van een show uit 1995 als extra materiaal). Een overschaduwd meesterwerk.