Wat als je de grootste band ter wereld bent? Hoe blijf je dan aan de top en, wellicht belangrijker, hoe blijf je relevant? Coldplay had best zijn beproefde succesformule kunnen aanhouden, maar gooit liever het roer om.

Een gewaagde keuze, daar Coldplay in een comfortabele positie verkeert. Aangezien de invloed van de band rondom zanger Chris Martin enorm groot is, worden alle klanken die door Coldplay gefabriceerd worden al gauw gerecycled door andere bands en artiesten. Op het zesde abum Ghost Stories slaan de Britten een andere weg in.

Eerder werden we al geconfronteerd met het kille, overduidelijk door Kraftwerk beïnvloede Midnight, gevolgd door de minimalistische popsingle Magic en het euforische, door de Zweedse dj Avicii geproduceerde dancenummer A Sky Full Of Stars. De vet aangezette stadionrefreinen zijn geheel absent op Ghost Stories.

Toch hebben enkele nummers weldegelijk de potentie uit te groeien tot meezingers tijdens concerten, waaronder het ogenschijnlijk eenvoudige liedjes Ink en True Love. Op voorganger Mylo Xyloto werd producer Brian Eno nog ingehuurd om geluidslagen toe te voegen, nu worden de composities gestript tot enkel het geraamte overblijft.

Minder

Het breekbare Oceans blijft tot de slotnoot klein, met de nadruk op Martins vocalen, alvorens er na afloop geluidslagen aan worden toegevoegd. Ook Another’s Arms en O zijn bescheiden en ingetogen, zeker voor Coldplay-begrippen. Minder is meer, een scherp contrast voor een band waarbij het voorheen altijd meer moest zijn.

Coldplay creëert opnieuw zijn eigen niche, zoals het dat in 2000 deed met de pianorock van debuutalbum Parachutes en in 2009 met de epische bombast van Viva La Vida Or Death And All His Friends. Voor Ghost Stories kiest de band voor subtiele, slaperige elektronica, maar het blijft te allen tijde nadrukkelijk Coldplay.